DOTAN ALS TYPE 3

De zanger Dotan is in opspraak omdat hij maar liefst 140 nep accounts op social media heeft die vooral zijn persoonlijkheid roemen. Alle verhalen blijken niet waar. Eerst ontkende de zanger dat hij ervan wist, maar nu moest hij toegeven dat hij het wel wist. Dotan trok het boetekleed aan, maar iemand die lichaamstaal leest wist te vertellen dat dit allerminst gemeend was. Het was hem blijkbaar verteld (door de platenmaatschappij) dat hij dat moest doen. Hoe komt iemand daartoe?
Ik vermoed dat Dotan een Enneagramtype 3 is. De drijfveer van type de Winnaar, is bedrog. Het imago is belangrijk en dat moet worden opgepoetst. Er zijn negen niveau’s van zijn. Dat wil zeggen dat sommige mensen heel positief in het leven staan en dat wat ze doen vanuit de juiste intentie doen. Anderen berokkenen hun omgeving schade, doen dingen vanuit winstbejag en opereren negatief. Het niveau waarop Dotan opereert is nogal laag (niveau 7, niveau 1 is het hoogste). Het type 3 wil winnen, succes, bewondering. Het mooie is dat ze dat ook weten te behalen. Ze gaan door, houden focus en zorgen dat ze hun doel behalen.
Het nadeel is, vooral op een lager niveau, dat ze daarvoor schaamteloos trucks bedenken. Succes ten koste van alles. Bewondering is de kick voor alle inspanningen.
Dotan poetste zijn imago op want zijn muziek wordt heel goed verkocht en z’n optredens heel druk bezocht, maar Dotan werd nauwelijks op straat herkent. Dat vindt type 3 minder leuk, want dan is de bewondering voornamelijk gericht op de muziek. Vandaar dat 140 nepvrienden dat imago van lieve, eenvoudige, beminnelijke artiest, moesten benadrukken.
Zijn moeder is Patty Harpenau, die in haar carrière als schilderes en spiritueel schrijfster, ook al eens dingen verzonnen lijkt te hebben ( optreden bij Ophra, starten van een Chopra centrum) Zij gaf eerst een reactie dat haar zoon zoiets nooit zou doen en toen hij bekende zei ze dat dit zo erg niet was. Ze kende ook auteurs die hun eigen boeken opkochten. Nou heb ik jaren als schrijver en uitgever in de boekenbranch gewerkt, maar auteurs die hun eigen boeken bij boekwinkels opkopen ken ik niet. Auteurs zijn over het algemeen niet rijk en hebben het kapitaal niet om dit op grote schaal te doen. Het lijkt mij een onzin verhaal en daarbij niet relevant in zake wat Dotan gedaan heeft.
Enneagramtype 3, de Winnaar heeft moeite om deze publiciteit te tackelen. Voorbeelden genoeg zoals René Diekstra, die boeken van andere schrijvers overgeschreven bleek te hebben. Pas toen z’n carrière volkomen gestrand was veranderde hij en stelde zich bescheiden en onderdanig op. Gaat dit Dotan een carrière kosten? Het zou zomaar kunnen. Of hij moet echt spijt betuigen en bv een groot gratis concert geven, een liedje maken over bedrog of zich een jaar helemaal terugtrekken en met iets komen wat zo goed is dat niemand er meer omheen kan. Maar of hij dat op kan brengen als type 3, is de vraag.

Veel mensen laten Dotan nu vallen en hij krijgt erg veel shit over zich heen. Dat is vreselijk, zeker voor type 3. Het zal heel lastig zijn om zijn carrière weer nieuw leven in te glazen want zoiets blijft altijd aan je kleven. In het verleden zijn er affaires van type 3 geweest zoals Charles Swietert en René Diekstra. Beiden zijn diep gegaan en er nooit meer helemaal bovenop gekomen. Swietert is wel weer succesvol geworden, maar in een andere branche. Diekstra schrijft nog steeds en is psycholoog, maar de faam die hij had is totaal verdwenen. Dotan zal het dus lastig krijgen. Type De Winnaar komt meestal weer sterk terug, maar vaak in iets anders dan waar ze roem mee oogsten. Wat deze zanger gedaan heeft is heel dom. Het is je fans bedriegen en alles ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Laten we Dotan niet te hard aanvallen. Iedereen verdient een tweede kans.

ALLES KOMT ALTIJD GOED

Alles komt altijd goed
Er kan niets fout gaan omdat fout niet bestaat. Je kan een afslag missen, je kan stil blijven staan, je kan achteruit gaan of terug lopen. Dat leidt tot niets, maar dat is dan jouw keuze. De weg die je te gaan hebt is vaak in nevelen gehuld. Als je door de nevel heen gaat zie je de zon weer opkomen. Als je de duisternis voor lief neemt en gewoon doorgaat kom je vanzelf weer in het licht. Als de weg klimt en klimt en de top nog lang niet in zicht is, ga je toch verder en merk je dat het opeens naar beneden afdaalt en alles je weer meezit.
Er is altijd iets van buiten jouw invloedsfeer dat een gebeurtenis in gang zet. Soms is het iets dat je van je stuk brengt, je doet schrikken of angstig maakt. Soms is het iets moois dat je direct verder helpt. In alle gevallen gaat het erom dat je iets doet met dat wat er gebeurt. En dat iets is dan iets positiefs. Als je ervan leert is het goed. Als je wegrent, je verstopt, je verantwoordelijkheden ontloopt, zal er weer iets gebeuren en nog eens, tot je er weer iets positiefs mee doet. Zo simpel is het leven. Oorzaak en gevolg. Er gebeurt iets wat iets anders tot gevolg heeft. De gebeurtenis is buiten jouw invloedssfeer maar het gevolg niet. Want het is het gevolg voor jou. Als anderen het als een ramp zien of als vreselijk, is dat hun gevolgtrekking. Als jij een andere gevolgtrekking hebt is het prima.
Dat is toch enorm boeiend. Als dit klopt betekent het dat je wel degelijk invloed hebt op je leven. Niet op wat er gebeurt, maar wel op hoe je ermee omgaat. En je bent altijd verantwoordelijk voor de keuzes die jij maakt. Ook voor de keuze om niets te doen en je te verstoppen.
Als we het nog iets verder doortrekken ben jij de creator van wat jou overkomt. Wij zijn immers scheppende wezens. Als je scheppend bent creeer je dus dat wat er gebeurt. Want als je niets doet met wat jou overkomt gebeurt er weer iets totdat jij er iets mee doet. Mijn advies is om altijd te kijken naar wat de boodschap kan zijn in wat er gebeurt. Als je een ongeluk krijgt wil dat vaak iets zeggen. Je leert ervan. Als je ziek wordt eveneens. In deze stelling zit het gevaar dat je aanneemt dat als iemand met een aangeboren ziekte op aarde komt dat hun eigen schuld is. Maar zo ligt het niet. Een aantal zaken zijn zo omdat ze het karma van iemand anders kunnen zijn. Dan ben jij de gebeurtenis in hun leven. Jij hebt te dealen met je ziekte of handicap. Ook dat is karma. Het vliegtuig wat neergeschoten werd boven Oekraine kan toch niet gecreeert zijn door die driehonderd mensen die gestorven zijn. Het is wel een gebeurtenis die heel veel impact heeft op miljoenen mensen. Dat is ook karma. Zo wordt het ingewikkeld, maar het blijft toch een helder verhaal. Er gebeurt iets en jij moet er betekenis aan geven. De keus is aan jou. Altijd. Kies je voor slachtofferschap, ga je jouw woede uiten op de veroorzakers, teneergeslagen blijven zitten. Het zijn keuzes die je maakt. Je kunt ook kijken wat je kunt doen met de gebeurtenis die onvermijdelijk was voor jou, want je hebt geen invloed gehad. Creëer je eigen werkelijkheid door iets positiefs te doen met alles wat er om je heen gebeurt. Dan los je karma in en wordt je vrij.

Ben jij in beweging of de wereld?

Ben jij in beweging of de wereld?
Je hoort vaak van anderen dat de wereld wel heel erg in beweging is, dat er zoveel rampen zijn, dat er grote spanning zijn en dat de criminaliteit toeneemt. Dat is altijd zo geweest hoor. Niets nieuws. Door het internet worden we iedere minuut van de dag van alles, wat er waar ook ter wereld gebeurt, op de hoogte gehouden. Daarom lijkt het allemaal dichtbij te komen. Weet je wie er werkelijk in beweging is? Jij en ik. Je merkt om je heen dat er een grotere bewustwording is. Meer mensen zijn zich bewust van waar het werkelijk om gaat. Het gaat niet om de ander, niet om oorlogen, vluchtelingen, armoede. Het gaat om jou en mij. Wat doe jij met wat er om je heen gebeurt. En dat er veel gebeurt weten we. Als je je bewust bent van hoe jij ermee omgaat is er sprake van groei. En groei is wat ons drijft, waar onze missie ligt en wat het leven zo de moeite waard maakt.
Is dit een leuke nadenker?

Al zolang er mensen op aarde zijn is er ruzie, oorlog, egoconflicten, liefde en haat en noem maar op. Het is nooit anders geweest. Vroeger beperkte het nieuws zich tot de stam of het dorp, later deedhet nieuws de ronde over wat er in de directe omgeving van dat dorp afspeelde, nog later wat er in het land speelde. Toen er gedrukte kranten verschenen ging het nieuws van andere landen een rol spelen. Met radio en televisie werd de wereld waar we toegang tot hadden nog groter. Maar er is niets nieuws. Het nieuws komt sneller tot ons, wordt groter gemaakt. Maar net als vroeger wordt angst ons aangepraat, worden oorlogen versterkt door de mensen die er belang bij hebben en andere voor hun karretje willen spannen. Zo is het altijd geweest. De wereld is niet in beweging, wij zijn in beweging. Natuurlijk laten ook jij en ik ons opjutten door verhalen over Trump en Poetin, door armoede, onrecht, moorden, vernielingen, aanvallen op zwakkeren, discriminatie. Maar jij en ik komen steeds weer tot bezinning en we laten de woede, angst of vertedering al snel weer achter ons. Want het gaat maar om één ding: onze persoonlijke groei en de groei van de mensen die we liefhebben. Zoals je weet incarneren we in groepen. Ieder in de groep heeft een eigen rol. Sommigen zijn er om ons leven te vergallen. Het is aan ons of we dat laten gebeuren of dat we er van leren. Als we er van leren groeien we en groeit ook die ander die merkt dat z’n actie geef effect heeft. Weer anderen zijn er om ons liefde te laten ervaren. Zo groeien al die mensen om ons heen. Dat is wat er nu aan de hand is en meer dan in vroegere tijden. De groei is eeuwenlang heel langzaam gegaan. De bewustwording was er minder en beperkte zich tot kleinere groepen dan nu.

Geniet van alles wat je meemaakt en leer ervan.
Veel plezier.

HET KARAKTER VAN GORDON

De autobiografie van Gordon is verschenen en de zanger is zeer openhartig. Wat mij het meest opviel was hoe Gordon denkt over de roem. Als hij het vooraf geweten had zou hij nooit beroemd zijn geworden, zo vertelt hij. Hij ervaart het bekend zijn heel vaak als een last. Dat is opmerkelijk omdat maar heel weinig mensen, die echt bekend zijn, dit hebben toegegeven. Want het valt zeker niet altijd mee om overal en altijd herkend te worden.

Gordon maait in de autobiografie om zich heen. Er is hem veel leed aangedaan. De zanger/tv presentator is altijd zeer uitgesproken. HIj zegt wat hij vindt en dat is lang niet altijd handig. Daardoor heeft hij met heel veel mensen ruzie want hij voelt zich direct aangevallen. Omdat hij de aanvaller direct van repliek dient neemt de stemming tegen Gordon toe, een logisch gevolg van oorzaak en gevolg. Uiteraard is het bewonderingswaardig wat hij allemaal gepresteerd heeft. Hij kan nu al terugkijken op een glansrijke carrière. Dat hij zoveel kritiek krijgt, van pers en bekende en onbekende Nederlanders, raakt hem enorm. Ook dat is een gevolg van zijn karakter.

Als je naar het Enneagram kijkt zie je direct een gecompliceerde persoonlijkheid. Ik zie vooral het type 2, de Helper in hem terug, met een sterk stresspunt 8, De Baas en een sterke 7, de Avonturier. Allereerst zijn 2, de Helper, kant. Hij staat voor iedereen klaar, geeft cadeau’s aan wie hij liefheeft, doet alle moeite om wensen of verlangens van anderen in vervulling te laten gaan, maakt zich erg druk over onrecht en als mensen geen hulp krijgen. Gordon is een jongen met een groot hart.
Type 8, de Baas, is de oorzaak van de grote mond, het onverbloemd reageren op aanvallen en het terug vechten bij onrecht. Type 8 heeft z’n eigen waarheid en wil geen andere waarheid meer horen. Vandaar dat hij zo uithaalt naar anderen, terwijl die anderen een totaal ander beeld van de gebeurtenis hebben. De 8 in Gordons karakter zorgt er ook voor dat hij altijd doorzet en zich na iedere tegenslag weer herpakt.
De 7, Avonturier, in hem zorgt voor de taalvaardigheid, de grappen, de humor, de lol. Het is gewoon een super gezellig mens die zoekend is. Hij ziet altijd weer nieuwe uitdagingen, stort zich regelmatig in een onbekend avontuur, kan met drank en drugs regelmatig geen maat houden. Dan is hij de levensgenieter. Terug bij type 2 zwelgt hij in het verdriet, schiet door naar type 4, de Romanticus en gaat weer op zoek naar de grote liefde in z’n leven en raakt depressief als iedereen hem lijkt te verraden.

De negatieve kanten van zijn karakter is dat hij vasthoudt aan zijn waarheid, anderen onnodig aanvalt en dat het steeds aan de ander ligt. Hij is echt niet te beroerd om z’n excuus aan te bieden en verliezen draagt hij manmoedig, maar toch legt hij de oorzaak van al dat leed steeds bij de ander en ontbrandt in woede.

Het boek geeft een prachtig beeld van hoe hij denkt en reageert. Heel veel lezers zullen een andere Gordon zien dan de pers hem heeft afgetekend. En dat is voor hem de winst. Dat hij nog meer vijanden heeft gekregen neemt hij dan maar op de koop toe. Wat je deze man gunt is gelukkig zijn. Hij zoekt de liefde bij de ander. Maar je weet waar hij het kan vinden……
Het is geen vrolijk boek. Eigenlijk is het een triest boek. De roem heeft van deze man iemand gemaakt die nog maar zelden zichzelf kan zijn. En dat gun je niemand.

IK BEPAAL

Ik wil een afspraak maken met een hele goede vriend die 50 minuten rijden van mij vandaan woont. Gewoon even bijpraten onder het genot van espresso of een lunch. Hij kan over drie weken. Komt je dat bekend voor? Onze agenda’s zitten vol. We hebben bijna nergens tijd voor. De stress slaat toe. Zelfs kinderen zitten vol gepland.
Ik zit lekker op de bank en denk erover na. Is dit de bedoeling van het leven? Mijn vraag is: bepaal jij jouw tijd of bepaalt de waan van de dag dat. Voor iedereen die zegt: ik bepaal, wil ik zeggen: denk daar nog eens over na. Het is de omgeving die het bepaalt, het zijn de groepen waartoe we behoren die bepalen, het is de familie die de richting aangeeft. We hebben teveel verplichtingen. Wij vinden dat we die verplichtingen na moeten komen. Je wilt ook nog eens naar yoga, naar pottenbakken of noem maar op waar je allemaal druk mee bent.
Ik heb besloten daar niet meer aan mee te doen. Ik bepaal zelf hoe ik m’n dag indeel en vooral wat ik met m’n vrije tijd doe. Naar verjaardagen ga ik niet meer toe, behalve als ik zin heb. Dus ik heb iedereen gemeld dat ik niet op verjaardagen kom. Yoga doe ik als ik zin heb en niet omdat er op die avond iedere week een les is. Kan dat niet waar ik yoga volg, dan zoek ik een andere school. Ik bepaal.
Ik werd gebeld door een vrouw die in paniek was. Het ging heel slecht met haar. Ze zag het allemaal niet meer zitten. ‘Ik heb je hulp nodig’, riep ze door de telefoon. ‘Kan je tijd voor mij vrijmaken?’. Ik vertelde haar dat ik woensdagavond kon. ‘Dan kan ik niet want ik heb kaartjes voor het theater,’ zei ze. Ik heb haar aangeraden om terug te bellen als de nood nog veel hoger was. Blijkbaar was het theater belangrijker dan mijn hulp.
Het gaat om prioriteiten stellen. Wat vindt jij belangrijk. Vindt jij het belangrijker om naar de verjaardag van een oom te gaan dan om met je vriendin af te spreken? Dan moet je gaan. Stel prioriteiten. Wat wil je doen. Ik noem nog een voorbeeld. Ik wil graag eens eten bij de Librije in Zwolle. Daar moet je zeker een maand vooraf reserveren. Maar hoe weet ik nu of ik die bewuste avond zin heb om te eten in een sjiek en heel duur restaurant? Ik reserveer niet, dus de kans is erg klein dat ik daar ooit ga eten. We moeten van onze omgeving plannen, vooruit denken, bezig zijn met morgen. Maar ik ben zo graag bezig met vandaag, met NU, met dit moment.
Niets mis met een beetje vooruit denken hoor. Als je een opleiding wilt volgen zet je alle data in je agenda en je gaat want dat is wat je wilt.
Mijn tip is om ‘geen tijd’ ‘ik ben druk’, te schrappen uit je denken. Tijd genoeg. Je deelt je tijd alleen een beetje raar in want niet jij bepaalt, maar de ander. Ik niet.
Ik bepaal elke dag wat ik ga doen.

Willem Jan van de Wetering
www.willemjanvandewetering.nl

Politiek en economie gaan niet samen

De politiek bestuurt de economie. Geld is al heel lang een politiek instrument. De banken, aangestuurd door de politiek, bepalen de waarde van geld. De politiek is gericht op economische groei. Want economische groei betekent meer belasting inkomsten en meer werkgelegenheid. Dus is het goed voor iedereen. Als bedrijven meer winst maken betalen ze ook meer belasting. Als meer mensen werken hebben minder mensen een uitkering en betalen ze over hun inkomen meer belasting. Ook geven mensen die werken meer uit dus weer goed voor de economie. Dat lijkt een logisch plaatje. Maar meer economische groei betekent ook dat het ten koste van iets moet gaan. Als bedrijven moeten broeien moeten ze dus meer verkopen en meer omzet maken. Daardoor krijgen ze hogere winsten. Veel bedrijven weten hun winsten aardig weg te sluizen of af te kalven waardoor er dus helemaal niet zoveel aan belasting betaald zou moeten worden als het hoort. De meer omzet komt van consumenten want uiteindelijk betaalt de consument de prijs. Dus wat men meer verdient geeft men weer uit zodat bedrijven meer winst maken. Hoe lang kan dat goed gaan? Niet lang dus want de rek is niet eeuwig.
Politiek is een hachelijke zaak. De kwaliteit van politici op lokaal niveau is niet best. Goede mensen uit het bedrijfsleven of uit maatschappelijke beweging en zelfs uit consumenten, gaan de politiek niet in. Omdat er vanuit de regio weinig goede mensen komen zitten er uiteindelijk in de kamer ook niet de toppers die verstand hebben van langs economische vooruitgang. Een goed politicus is blijkbaar iemand die weinig zegt met veel woorden. Wie bepaalt dan hoe het land geregeerd wordt. Het zijn de topambtenaren die iedere vier jaar een nieuwe minister krijgen die een jaar nodig heeft om in te werken, een jaar werkt en dan al weer bezig is met de herverkiezing. Dit is het verhaal wat op ministeries de ronde doet. Het is dus veel ego, veel partijpolitiek, veel compromis en veel praten. Andere partijen die de economie bepalen zijn de banken en machtige internationale bedrijven.
Je hebt nu een beeld.
Ik kan veel voorbeelden geven, maar die laat ik maar even achterwege.
Het gaat namelijk om het volgende.

Als de politiek de economie bepaalt kan het in deze tijd niet lang goed meer gaan. De politiek heeft de banken gered van de ondergang. Dat was geen slimme zet want de bankdirecteuren en de top hebben er weinig van geleerd. Alles gaat weer gewoon door.
Omdat eigenlijk iedereen wel weet dat dit niet door kan gaan, maar niemand er iets aan doet omdat allen die er belang bij hebben maar doorgaan zolang ze er geld aan verdienen, gaat het maar door. De verandering kan maar van één kant komen: de burger.
Er zijn nu een aantal economen die zich laten horen en met alternatieven komen. Zij zien dat rechts bedrijven wil bevoordelen om hen meer winst te laten maken waarover belasting wordt geheven. Ze zien dat links werknemers meer wil laten verdienen zodat ze meer te besteden hebben. Beiden zijn even kortzichtig. Daarbij haat economische groei ten kosten van arme landen en van het milieu. Die nieuw economen komen met voorstellen om tot een herverdeling te komen van geld. Door arme landen meer te betalen krijgen die meer inkomen dat ze kunnen steken in lokale projecten om zelf een redelijk bestaan te hebben. De winsten gaan dan niet naar de grote bedrijven want die betalen meer voor arbeid in arme landen. Als iedereen in dit land ieder jaar hetzelfde blijft verdienen en mensen die geen werk hebben aan werk worden geholpen door de winsten van bedrijven om te zetten in projecten waar anderen een zelfstandig inkomen uit kunnen krijgen los je aardig wat problemen op. De consument hoeft dus niet meer dingen te kopen die ze toch eigenlijk niet nodig hebben en de bedrijven die dat verkopen hoeven dus niet meer te produceren want alle prijzen blijven toch gelijk. Het is toch. Reeks dat er in Nederland een enorm tekort aan werkkrachten is in techniek, zorg, tuinbouw, industrie. Kinderen worden opgeleid in computer techniek, apps ontwikkelen, interne bedrijven op te zetten. Weinigen willen een vak leren waarin je met je handen werkt. Ook hier is het raar verdeeld en sluiten scholing en behoeften vanuit het werkveld niet op elkaar aan. Het zou zo simpel zijn om dat recht te trekken.
Dit is een utopie want er zijn altijd bedrijven die willen groeien en meer winst willen dus alles zullen doen om dat voor elkaar te krijgen.
Een mogelijkheid om de economie los te koppelen van de politiek is Cryptocurrency. Deze munten gelden als ruilmiddel en worden zonder tussenkomst van de overheid en banken gebruikt. De consument en de industrie regelen dus onderling hun betalingen. Ideaal want overheid en banken staan buitenspel. Als mensen zich in coins laten betalen gaat het buiten iedereen om. Een mooie start.

Nu kom ik op het Enneagram. Het Enneagram is een weergave van de stroming van universele energie. En nagezien geld energie is kan het Enneagram misschien enige duidelijkheid verschaffen.

Het allereerste wat het Enneagram laat zien is dat er een sterke behoefte is aan veiligheid. Mensen willen zich veilig voelen. Geld biedt veiligheid. Als de politiek aan de ene kant geeft en aan de nadere kunt neemt is dat niet veilig want je stimuleert dat men meer geld wil omdat je eventuele tegenvallers aan belastingen anders niet op kunt vangen.
Wat goed zou zijn is om iedereen een basis inkomen te geven dat weliswaar laag is mar waar geen belasting op geheven hoeft te worden. Aangezien dit echt om een minimum inkomen gaat worden mensen gestimuleerd om te gaan werken en over dat extra inkomen wordt dan belasting geheven.

Het tweede wat mensen nodig hebben is verbinding. Verbinding binnen hun gemeenschap, binding met collega’s en bazen en binding met hun werkzaamheden of product. Als bedrijven zich daarop richten us het doel dus niet meer winst, maar werk tevredenheid. Als de werknemer leuk werk heeft met leuke collega’s nemen ze zelf meer verantwoordelijkheden. Regelen ze onderling veel zaken en kan je middenmanagement al behoorlijk verminderen waardoor er behoorlijke besparingen optreden. Daarbij maken deze werknemers vaak meer omzet.

Het derde wat mensen nodig hebben is Zelfstandigheid en dat komt voort uit veiligheid en verbinding. Als woongemeenschappen meer zelfstandigheid krijgen gaan ze onderling meer regelen. Als werknemers dat krijgen verhoogt dat de productiviteit.

Het vierde is eenheid. Het is de balans tussen het Ik en de Ander. Iedereen wil gelijkwaardigheid en eenheid in relaties. Vaak is de ander veel belangrijker voor je dan jij zelf. Voor anderen is het Ik veel groter dan de ander. Er hoort balans te zijn om werkelijk in je kracht te kunnen staan. Zolang de balans zichzelf veel belangrijker vinden dan hun klanten en zolang de politiek de burgers niet net zo belangrijk vindt als zichzelf of als bedrijfsdirecties is er geen eenheid. Als burgers zichzelf belangrijker maken of juist denken toch geen invloed te hebben is er geen sprake van eenheid. Iedereen wil respect, affectie, begrip, waardering en die vindt je in eenheid.

De vijfde stap is Openheid. Als iedereen volledig open zou zijn, als er geen verborgen agenda’s zouden zijn, als iedereen zou doen wat er afgesproken wordt gaat het goed. Dan is een open economie mogelijk en bepaalt de markt het zelf. Dan bepalen jij en ik of we meer geld uit willen geven aan spullen, of dat we tevreden zijn met wat we hebben en we open en eerlijk met elkaar omgaan. Als bedrijven dat doen kunnen werknemers en leidinggevenden samen werken aan een duurzame samenwerking.

De zesde is verantwoordelijkheid. Als iedereen de verantwoordelijkheid neemt voor wat hij zelf doet heeft meer vrijheid om te doen wat hem goeddunkt en wat beter is voor het bedrijf.

De zevende stap is vrijheid. Iedereen is voelt zich vrij om alles te geven wat in je zit. De vrijheid om je te uiten, te overleggen, je mening te geven en aan te pakken zoals jij denkt dat het moet.

Ben ik een idealist? Jazeker.
Wordt dit ooit realiteit? Misschien blijft het een droom.
Maar er zijn een aantal bedrijven in de wereld die dit toepassen. Middelmanagement is weg, meer verantwoordelijkheid bij de werknemers, openheid, eenheid, zelfstandig werken, verbinding met elkaar en het bedrijf en veiligheid. Het resultaat is dat ze meer succes hebben.

Het jaar 2018 vanuit het enneagram

HET JAAR 2018 IN HET ENNEAGRAM
Uitgaande van de start van de Maya kalenders is 2018 het jaar van Enneagrampunt 2.
Zoals je van me gewend bent geef ik je graag een inzicht in wat dat voor ons betekent.

2018 HET JAAR VAN DE HELPER.
Punt 2 staat voor het Enneagramtype de Helper, vanuit het Proces model betekent het ‘geloof hebben in je doel’. Vanuit de ‘Weg naar vrijheid’ wil het zeggen dat je naar zelfstandigheid streeft. In het ‘spirituele Enneagram’ staat punt 2 voor het ongematerialiseerde magazijn. Al die modellen uit het Enneagram gebruik ik om te komen tot een idee voor jou hoe het jaar kan gaan verlopen. Het is dus geen jaarvoorspelling. Het geeft de energie van het jaar aan. En als jij daarop inspeelt kan je jouw jaar beter vormgeven. Ik gebruik verder het procesmodel als basis om je door dat jaar heen te leiden.
Het wordt een jaar van zachtheid, compassie, klaar staan voor anderen, maar vooral ook dat jij beslissingen gaat nemen en de verantwoordelijkheid voor jezelf neemt.
We leven in een mooie tijd. Er gebeurt enorm veel. Vorig jaar was het jaar van Trump, IS verslagen, de opkomst van Terry Baudet en nog veel meer. Het was het jaar van punt 1, Onderzoeken waar je stond, wat je wilde, vernieuwingen, veranderingen. Nou dat is wel uitgekomen. In jouw leven ook?

Dit nieuwe jaar wordt een hele andere energie. De twee energie is liefdevol, helpend, authentiek, je kansen pakken.
Maar eerst naar de valkuilen van dit punt. Het nadeel is dat er een neiging is ego gericht te gaan werken. Je gaat helpen om er iets voor terug te krijgen. Je gaat liefde en compassie van de ander eisen. De nijging is er om je afhankelijk op te stellen van sterke mensen of hen die het beter weten.
De kracht van dit jaar ligt in het beseffen dat jij zelfstandig bent, dat jij beslist en niemand anders. Je kan de anderen om hun mening vragen, je kan hulp in roepen, maar jij bepaalt hoe en wanneer en in welke mate. Het hele jaar staat in teken van gevoel. Als je op je gevoel afgaat trek je altijd aan het juiste eind. Die energie wordt duidelijk voelbaar. De mooiste energie komt uit het spirituele enneagram. Er is een potentieel dat niet gematerialiseerd is. Jij weet dat het er is en je gaat beseffen dat het oneindig groot is. Dus dit jaar kan er heel veel tot stand komen, als je maar weet hoe. De eerste bewustwording is dat je om hulp kunt vragen, dat je je doel goed voor ogen moet houden. De volgende is dat je authentiek moet blijven. De valkuil is dat je jezelf vergeet en een rol speelt die anderen graag van je willen zien. De derde bewustwording is dat jij beslist. Kijk nooit naar onmogelijkheden maar naar dat wat wel kan. Beperkingen werp je zelf op en komen voort uit angst. Dus loslaten.
Je begrijpt dat je kansen krijgt als je bij je gevoel blijft. Nogmaals de valkuilen: door je ego verander je in wat jij denkt dat de ander van jou verwacht te zijn. Dat je jezelf wegcijfert om anderen te helpen. Dat je iets terug wilt voor die hulp. Dat het ongematerialiseerde potentie is groot voor je waardoor je anderen maar om advies blijft vragen.
Als je die valkuilen weet te vermijden komen er veel mogelijkheden.

Als we het jaar opdelen in een aantal maanden dan zie dat
In januari zich de eerste mogelijkheden gaan aandienen. Het is nog wat aftasten van wat er nu kan gaan gebeuren.
In februari komen we al in die liefdevolle energie want je ontmoet mensen die echt het beste met je voorhebben.
In maart kom je tot creatieve hoogte en gaan er nieuwe dingen ontstaan waarvoor je bewondering gaat ervaring.
In april wordt je vertrouwen op de proef gesteld want er komen dubbele signalen op je af.
Mei staat voor uitbreiding van je mogelijkheden. Je gaat beseffen dat er heel veel mogelijk is. Wel uitkijken voor verkeerde adviezen. Blijf bij je gevoel.
Juni brengt zicht op het uiteindelijke resultaat. Je weet waar je het voor doet. Je authenticiteit is je belangrijkste inzet.
Juli laat je beseffen dat er nog onderbouwing van je uiteindelijke plan moet komen. Let erop de je verbinding houdt met dat onuitputtelijke potentieel.
Augustus geeft de onderbouwing en erkenning voor wat je gedaan hebt. Laat je niet ompraten maar volg je gevoel.
September brengt kritiek. Wees voorbereid en kijk naar waarom de kritiek geuit wordt en welke intentie er achter zit. Het is een maand van aanpakken.
Oktober is doorzetten en alle mogelijkheden gaan benutten.
November is de maand van de verfijning. Je hebt je gevoel gevolgd en kan heel tevreden zijn. Nog wel even verfijnen.
December. Nog een laatste spurt en je beseft dat jij het hebt gedaan.Je bent waar je wezen wilt. Je ben je authentieke zelf, de liefdevolle die rekening houdt met anderen, het ook gezamenlijk wil doen, maar jij bepaalt jouw richting, jouw doel. Jij beslist.

Willem Jan van de Wetering
6 januari 2018

GENIETEN IN NEDERLAND

Het medialandschap is aardig aan verandering onderhevig geweest. Is dat goed of slecht? Hoe beïnvloeden de media ons denken en ons gedrag?
Ik kom uit een conservatief gezin. We lazen thuis dagblad Trouw. Het nieuws dat daarin stond was betrouwbaar en de opiniestukken raakten aan wat ik van thuis meekreeg. Toen ik voor het eerst Dagblad Het Vrije Volk in handen kreeg opende ik de krant door het voorzichtig met twee vingers vast te houden. Ik was bang dat hun socialistische gedachten mij zo zouden vastgrijpen dat mijn geest vertroebeld zou raken. Ook Het Parool werd als links gekwalificeerd. Grappig dat ik jaren later correspondent van Het Parool werd en nog later verslaggever bij Het Vrije Volk. Het kan verkeren. In de jaren zestig en zeventig was het medialandschap heel breed. Je had een aantal rechtse, een aantal linkse kranten en kranten van het midden. De meest objectieve, maar moeilijk te lezen krant door het taalgebruik was de NRC. Ook het Handelsblad was redelijk objectief, dus meer van het midden, het liberalisme. Iedere stad had z’n eigen krant en soms wel twee. In Amsterdam had je De Telegraaf, Het Parool en Nieuws van de dag. In Rotterdam het Algemeen Dagblad en de Rotterdamsche Courant en zelfs de Nieuwe Rotterdamse Courant. Je had omroepen voor alle gezindten en al die opinies werden duidelijk geprofileerd.
Dat is allemaal totaal veranderd. De omroepen zijn gefuseerd en laten vrijwel allemaal hetzelfde soort programma’s zien. De VARA mag dan socialistische zijn, de meeste programma’s kunnen ook door andere zendgemachtigden worden uitgezonden. Al zitten er in veel van hun programma’s nog wel verborgen verleiders. Omroepen richten zich veelal op het westen en vooral op de Amsterdamse grachtengordel. Redacteuren zijn veelal jong en hebben weinig historisch besef.

De regionale dagbladen zijn allemaal teruggebracht tot katernen van het Algemeen Dagblad. De Telegraaf is rechts, de Volkskrant links, Trouw conservatief en het NRC/Handelsblad Liberaal. De leesdichtheid is ernstig afgenomen en vooral jongeren halen hun nieuws van internet.
Berichten op internet zijn veelal niet de linken aan stromingen als links, rechts of liberaal. Ze fluctueren op de impact die ze maken. Dus berichten moeten opvallen en iets teweeg brengen. Daardoor kan je de grootste onzin verkondigen die voor waar wordt aangenomen als maar genoeg mensen dat bericht ondersteunen of bevestigen. Niet de uitgevers die zich richten op traditionele normen en waarden uit de Nederlandse cultuur bepalen wat we te horen en te zien krijgen, maar veelal organisaties die geld willen verdienen. Facebook en Google zijn bepalend in wat wij en vooral jongeren te lezen en te zien krijgen. Vloggers zijn toonaangevend. Er is geen enkele controle op het waarheids gehalte van wat zij zeggen. Maar zij bepalen voor een groot deel hoe we informatie tot ons krijgen. Donald Trump heeft een nieuw begrip groot gemaakt: Nepnieuws. En er is veel nepnieuws. Waar krantenredacties altijd zorgden voor hoor en wederhoor, is het nu: hoor en zie maar.
Een bijkomend feit is dat de meeste organisaties die voor het nieuws zorgen in buitenlandse handen zijn. Facebook en Google zijn Amerikaans en het reclamegeld dat Nederlandse bedrijven er besteden gaat dus naar het buitenland. De Volkskrant, Het Parool, Trouw, NRC/Handelsblad en het Algemeen Dagblad zijn Belgisch. Zelfs de Telegraaf is nu in Belgische handen. Al de winst van het reclamegeld gaat dus die kant op. RTL is een Luxemburgs bedrijf.

Kortom, het is een totale verandering in verhouding met dertig jaar geleden. Het geld dat wij besteden gaat vooral naar het buitenland. Want ook winkelketens als H&M, Primark, Bijenkorf, De Tuinen en nog zovelen, zijn allemaal buitenlandse bedrijven. Het geld dat wij in die winkels er uitgeven gaat dus naar aandeelhouders in andere landen die het besteden in het buitenland. Het komt dus niet meer ten goede aan de Nederlandse economie. Het argument is dat die buitenlandse bedrijven wel zorgen voor werkgelegenheid. Ik zou zeggen, ga eens kijken in die winkels naar het personeel en vooral naar de leeftijd. Het zijn vooral jongeren die er voor een jeugdloon werken en als ze ouder worden kunnen ze uitkijken naar een ander baantje.
Terug naar het medialandschap. De computers komen allemaal van buitenlandse bedrijven, de muziek industrie is in handen van buitenlandse labels en Apple’s ITunes en Spotify bepalen wat wij kunnen kopen en beluisteren. Alles draait om omzet. Nieuws is een middel geworden om ons binnen te halen op bepaalde sites. Entertainment is bedoeld om ons dingen te laten kopen.

Wat is het alternatief?
Natuurlijk was vroeger niet alles beter. Als je vroeger een afwijkende mening had kwam je er niet mee in de krant want het paste niet in hun plaatje. Nu heb je de kans om een groot publiek te bereiken met jouw mening. Een goede vlogger verdient een goed salaris aan z’n hobby. De slechte vlogger verdient niets en vrijwel niemand kijkt ernaar. Het selecteert zichzelf dus. Als je jouw mening kwijt wilt kan dat op je eigen website, je geeft een webinar of je schrijft op Facebook, maakt een filmpje voor Instagram of zet het op YouTube. Het is dus eigenlijk heel democratisch dat nu iedereen zich kan laten horen. Degene die alleen maar schelden en alles afkraken krijgen meestal geen volgers. Geert Wilders heeft z’n eigen publiek en alhoewel veel mensen het met veel wat hij zegt eens zijn zullen die lang niet allemaal op hem stemmen want hij vertelt echt veelvuldig onzin, bedoeld om in het nieuws te komen en anderen te schokkeren. Hij is afkrakend en afbrekend en niet opbouwend. Dat vinden we wel leuk, maar dat zijn we ook weer snel zat. Ook dat selecteert zich uit. Er is meer vrijheid door het internet.
De bedoeling van opiniërende artikelen is de lezer aan te zetten tot een eigen mening. Het is prima als rechts en links niet meer bestaan en dat we individueel beslissen wat wij goed vinden voor onszelf en de mensen om ons heen.

Nederland is een prachtig land. De lokale politiek is weliswaar niet van een hoog niveau en ze nemen soms hele vreemde beslissingen, maar ook politiek is eindig. Er zal een nieuw systeem gaan ontstaan, al zal dat nog twintig jaar duren. Door de multiculturele samenleving is er een verrijking van gebruiken en gewoonten, ander eten en nieuwe inzichten.Natuurlijk kunnen we niet steeds maar vluchtelingen op blijven nemen. Als we internationaal oplossingen zoeken voor mensen die moeten vluchten voor hun leven, dan zijn we goed bezig. Maar dan dienen we gelukzoekers de toegang tot ons sociale systeem te ontzeggen. Door met elkaar de criminaliteit te bestrijden komen we ergens, maar dan dienen we te beginnen bij het corrigeren van elkaars onbetamelijke gedrag zoals te hard rijden, links in te halen, telefoon gebruik in de auto, lawaai op straat, geen rekening houden met je buren, pesten. Ook dat is een illusie dat het opgelost wordt want je hebt nu eenmaal mensen die zich vanuit hun opvoeding asociaal gedragen. Maar ipv klagen kunnen we veel zelf doen. Dat is het mooie van dit land. Help elkaar, luister naar elkaar, vorm je eigen mening door een probleem van meerdere kanten te bekijken.

Ik kijk geen journaals meer. Ze zijn oppervlakkig en laten vooral ongelukken en sensatie zien. Het beeld is belangrijker dan de boodschap. Ik lees wel twee tot drie kranten per dag (dagelijks AD en NRC) en ik lees blogs van opiniemakers. Ik denk na en vorm een mening die blijft staan totdat andere inzichten of argumenten ervoor zorgen dat ik de mening bij stel of zelfs totaal verlaat. Dat is dan weer het voordeel van deze snelle wereld waarin we leven.

Als we dat nu eens in het Ennneagram plaatsen zien we dat Nederland als Ennneagramtype rekenend mag worden tussen type 6, de Loyalist en type 7, de Avonturier in. Dit is een land van regelgeving, maar vervolgens geeft iedereen daar een eigen draai aan. We willen de regels graag wat ruim zien en niet al te letterlijk nemen. We willen graag zekerheden inbouwen, maar ook veel vrijheid hebben. Dat is een vreemde combinatie. Kijken we nog even verder in het Enneagram dan komen we bij het procesmodel. Punt 6 het punt van feedback en kritiek. Nederlanders zijn erg kritisch als het hen uitkomt. Punt 7 is het punt van verfijning. Er moet nog veel gebeuren om het doel te bereiken. Daar blinken wij wel in uit. Als er iets aan de hand is zetten we met elkaar de schouders er onder en gaan we ervoor, met elkaar en voor elkaar.
Kijken we nog iets verder in het Enneagram dan kom je bij De weg naar vrijheid. Daar is punt 6 het punt van Ontluiken, de deuren openzetten en anticiperen op wat er gebeurt. Punt 7 is de plek van verantwoordelijkheid. Dat is nu precies wat we niet altijd doen. Nederland is er goed in anderen de schuld te geven. Zo zie je steeds de dualiteit in onze landsaard.

Uiteindelijk is dit een prachtig land waarin veel kan, we veel blijven schelden op wat er mis is maar al snel de rijen sluiten en er het beste van maken om onze vrijheid te waarborgen.

De Ongerepte berg

De besneeuwde berg was ongerept. Er was nog niemand die het pad naar boven had genomen. Zij was de eerste. De maagdelijk witte wereld imponeerde haar. Voetje voor voetje volgde ze het pad naar boven. Er was niemand om haar heen en al snel was ze zo hoog gekomen dat de geluiden van het dorpje onderaan de berg verstomd was. Het voelde alsof ze alleen op de wereld was. Toen ze bijna boven was zag ze dat de zo’n verdween want de top was gehuld in een wolk. En boven aangekomen kon ze niets anders zien dat maagdelijk wit. Er waren geen geluiden, geen vogel zie nog zong, geen tak die ruimde in de wind. Er was even helemaal niets. Angst voelde ze niet want ze voelde juist een bevrijding in zichzelf. Net of je opnieuw geboren wordt en nog even geen onderscheid kunt maken in de wereld waarin je terecht bent gekomen. Er was helemaal niets anders dan de besneeuwde top gehuld in een witte wolk. Toen ervoer ze het gelukzalige moment van zijn en juist toen brak de zon door en werd de wolk verdreven. Een minuut later kon ze de besneeuwde toppen van de bergen rondom zien, begonnen de vogels weer te zingen en zag ze diep beneden zich weer auto’s rijden. Haar hart zong. Haar ogen straalden en als een rijker mens daalde ze langzaam de berg weer af, stappend in haar eigen voetstappen en zo stapte de bewoonde wereld weer in waar niets veranderd was. Alleen zij was veranderd.

De schoonheid van het uitzicht dat je hebt als je op een hoge berg staat is onbeschrijfelijk. Je ziet de hoge toppen van andere bergen. Je ervaart de ruimte die er is. Je proeft de kleuren van de natuur om je heen. De aarde is een prachtige plek. Misschien wel de mooiste in het universum. Het is een paradijs. Die natuur kan in korte tijd heel wreed worden en zich tegen de bewoners keren. Ook dat hoort bij de aarde. De aarde maakt een proces door. Het klimaat is een onderdeel van dat proces. Het mensenlijke leven is al eeuwen lang precies hetzelfde. Als je er van grote hoogte naar kijkt is het uniek. Het leven is omgeven door schoonheid. Een geboorte is zo mooi, zo puur. Precies zoals alles in de natuur. Als het kind groter wordt kan je genieten want de onbevangenheid en speelsheid is een lust om te ervaren. Die menselijke natuur kan zich ook tegen zichzelf keren. Er gebeuren dingen in je leven die je niet voor mogelijk hebt gehouden. Toch is het waar. Het gebeurt. Het vindt plaats. Als je terug gaat naar het begin van dit verhaal zie je dat je van alles wat je meemaakt kunt genieten. Er gebeuren rampen en die zijn onontkoombaar. Dat hoort dus te gebeuren. Voor iedereen die betrokken is is dat zeer heftig en zeer traumatisch. Maar die dingen moeten wel gebeuren. Alles heeft zin, dus dit wat er gebeurt heeft een betekenis. Alles wat er gebeurt is en mooi en lelijk. Maar de basis is de schoonheid. Deze planeet is een groot wonder. Alles past in elkaar. Zo is het in het hele universum. Zie jezelf op de top van de berg staan en ervaar de schoonheid van het uitzicht. Jij staat daar. Jij geniet. Dat is een feit. Als er hele traumatische gebeurtenissen zijn is het precies dat: een gebeurtenis. Het is niet jij. Jij bent niet de gebeurtenis. Het overkomt je. Je wordt betrokken in iets. Als er een overval plaats vindt en jij bent erbij betrokken heeft dat een enorme impact. Maar je bent niet de overval. Het is een gebeurtenis. Jij bent niet de natuurramp. Het is iets dat plaats vindt. Als je de mogelijkheid hebt om er naar te kijken, kijk dan ook. Zie wat het is. Het is iets dat gebeurt. Als het gebeurt is kan je de ervaring verwerken. Het gaat erom wat jij ermee doet. De grote uitdaging is dat je eerst weet en begrijpt dat jij het niet bent. Jij maakt het mee. Hoevaak heb je niet gedacht: in welke film ben ik terecht gekomen? Je denkt dat het een verkeerde film voor je is. Maar het is echt de goede film. De planeten en de bewoners hebben invloed op het proces dat de aarde doormaakt. De aarde roert zich en de bewoners merken dat. Als je de aarde en de rampen die er zijn bekijkt, dan weet je dat jij dat niet bent. Waarom is het dan zo lastig om de identificatie met je persoonlijke ervaringen los te koppelen van wie je bent? Kijk naar jezelf alsof je vanaf een bergtop naar de andere bergen kijkt. Je ziet jezelf vanaf een afstand en je ziet de schoonheid. Je profiel tekent zich af tegen een schitterende lucht met prachtige wolkenpartijen. Je bent noch de wolken, noch je profiel. Jij bent wat in jou huist.
Je staat op de berg in de ongerepte natuur en ziet de puurheid van het zijn. Je geniet van wat je ziet en je gedachten worden heel onbeduidend. Want je voelt de grootsheid van het universum en proeft, ruik, hoort en voelt hoe geniaal alles met alles verbonden is.

WAT DOE JE HIER?

Het leven is een prachtig geschenk. Tenminste, als je weet hoe je het leven moet leven. Afgelopen week kreeg ik, tijdens een lezing, weer veel vragen over het doel van het leven. Dat is toch prachtig om zulke vragen te krijgen. Want dat is eigenlijk de meest belangrijke vraag. Waarom zijn we hier? Je ziel kiest, in overleg met gidsen en begeleiders, voor een leven op aarde. In een aards leven kan je enorm veel leren en vooral veel onverwerkte blokkades helen. We komen op aarde met een rugzakje vol met blokkades, overtuigingen, angsten en noem maar op. Die zijn afkomstig van onze voorouders, uit vorige levens en vanuit je ziel. De afspraak die je daarboven hebt gemaakt met je gidsen is dat je al die blokkades aan gaat pakken. Het gekozen leven lijkt ideaal om dat te doen. Er gaan een aantal zielenmaatjes met je mee zodat je elkaar kan helpen. Soms is dat helpen door je grootse criticaster te spelen, want daar leer je van. Het gezin dat je kiest ken je soms ook van vorige reizen naar de aarde en dan heb je nog iets met elkaar uit te werken. Soms is dat gezin ook helemaal nieuw voor je.

Vol goede moed ga je onderweg, wordt je geboren, kies je je Enneagramtype en bent, zo klein als je nog bent, vast van plan al die blokkades en uitdagingen aan te gaan pakken. Maar als snel loopt het anders dan gepland. Je raakt verward, je wordt uitgedaagd om een hele andere weg te gaan, je raakt verstrikt in oude angsten of hele oude overtuigingen dienen zich aan. En vaak al in je jeugd kom je op een ander pad dan de bedoeling was. Daardoor loop je tegen allemaal dingen aan die je helemaal niets wilt, maar je kunt je pad ook niet makkelijk meer terug vinden. Het lijkt vaak net of je in een verkeerde film bent beland. Tot je op zoek gaat en de vraag stelt: Wat is het doel van m’n leven. Wat doe ik hier? Dat antwoord wil je graag van anderen krijgen.

Gelukkig biedt het Enneagram hele mooie richtingaanwijzers die jou weer op je pad kunnen brengen. Daarom werk ik nu al 25 jaar met zoveel plezier met het Enneagram. Ik weet er alles van. Het grootste deel van m’n leven heb ik niet mijn pad gelopen, maar me door anderen op andere paden begeven. Niets mis mee, want ik heb hele leuke dingen meegemaakt, maar altijd knaagde er iets in me dat me duidelijk maakte dat er nog een ander pad was. Tot ik het pad vond en nu doe waarvoor ik hier ben. Problemen, uitdagingen, blokkades die ik tegenkom pak ik aan en zet ik om in ondersteunende overtuigingen en in liefdevolle gevoelens. Daarom ben ik hier! Leren van alles wat ik meemaak en het pad gaan dat mij helpt om als ziel te kunnen groeien.

Wie heeft de grootste invloed op jou?

De invloed van je ouders op jouw gedrag is groot. Doordat mijn vader jong overleed weet ik niet wat voor man hij was. Ik ben al heel jong uit huis gegaan. Eerst in een kostgezin, zoals je toen nog had, daarna op een internaat en al jong op kamers gegaan. Dus de invloed van mijn ouders is minder groot, vermoed ik. Maar wie is dan zo invloedrijk op mij geweest dat ik dat gedrag gekopieerd heb? Ik was dertien toen in een paar maanden bij de dominee in het dorp waar we toen woonden terechtkwam. Gek genoeg weet ik niet eens of hij getrouwd was want een vrouw in huis staat me niet meer bij. Geen enkele herinnering heb ik aan haar. Die dominee was de eerste man waar ik dagelijks mee te maken kreeg, sinds de dood van mijn vader. Hij bracht mij de regels van het leven bij. Mijn moeder wilde graag dat hij mij wat tucht bijbracht, want ik was een beetje losgeslagen. Ik hield me niet zo aan regels. Wat hij mij vooral leerde wat het gebruik maken van je talenten. Hij leerde mij om me ergens in te verdiepen. Hij liet me lezen. Niet woorden herkennen en zinnen kunnen ontleden, nee, hij leerde mij de woorden achter de woorden te zien. Wat wil de schrijver duidelijk maken. Hij was geabonneerd op de NRC, toen nog een aparte krant. De NRC was de meest elitaire krant voor intellectueel Nederland. De eerste dagen las ik alleen de korte stukjes. Maar hij bracht me bij wat er werkelijk van belang was in de krant. Ik las de analyses, de columns en na een paar weken las ik de hele krant. Ik was fan van de NRC. Ik begreep de zinnen en begreep waarom er moeilijke woorden nodig waren om precies die nuances duidelijk te maken die de schrijver voor ogen had. Toen wist ik dat ik journalist wilde worden. Vanaf dat moment deed ik m’n best op school, maar dan vooral met de talen. De wiskundekant boeide me totaal niet. Goede cijfers haalde ik dus alleen voor Nederlands en Engels. Zelf Frans boeide me, maar voor Duits had ik geen enkele aanleg, zo leek het. Op mijn 15de stapte ik naar de Enkhuizer Courant en vertelde de hoofdredacteur dat ik journalist wilde worden. ‘Zo jongen, waarom wil je dat?, vroeg hij. Ik legde uit dat ik de kracht van het woord wilde gebruiken om mensen te laten weten wat er echt van belang is in de wereld. Die avond zat ik al bij een vergadering om een verslag van tien regels te maken. De volgende dag stond mijn eerste bijdrage in de krant. Wat was ik trots. Schrijven doe ik nog steeds, al 54 boeken en vele artikelen en columns lang. Dus wie het meeste invloed had was de dominee waarvan ik zelfs de naam vergeten ben. Vier maanden verbleef ik in zijn huis en die vier maanden maakte het talent in mij los.

Willem Jan van de Wetering

Vakantie

Het is druk op het vliegveld. Op de wegen naar het zuiden eveneens. Het is vakantie. 11 miljoen mensen vertrekken en komen weer terug. Heerlijk een paar weken ergens anders zijn. Een klein nadeel is dat bellen en appen en internetten net zoveel kost als thuis met als gevolg dat heel veel mensen gewoon doorgaan met hun onbetamelijke gedrag om overal waar ze zijn maar te reageren op de piepjes van hun telefoon. Lekker op vakantie dus.
De 9 Enneatypen hebben allemaal hun eigen vakantie beleving.:
Type 1, de Perfectionist, heeft alles gepland, onverwachte gebeurtenissen ingecalculeerd en is totaal voorbereid.
Type 2, de Helper, verheugd zich enorm en helpt iedereen uit het gezin om alles in te pakken en eventueel ook met de keuzes van wat er meekan. Waarheen de reis gaat is minder belangrijk dan dat het er gezellig is.
Type 3, de Winnaar, is op weg naar een golfresort of een ander luxe complex waar het zich in luxe kan laven aan dingen waar je thuis geen tijd voor hebt gehad.
Type 4, de Romanticus, kies voor een bijzondere vakantie. Dat kan een natuurreis zijn, een klein bijzonder hotel of een landstreek waar niemand ooit van gehoord heeft. Als het maar bijzonder is en je dingen meemaakt die onverwacht zijn.
Type 5, de Waarnemer, blijft lekker thuis of in Nederland, neemt boeken mee of de iPad en vermaakt zich wel.
Type 6, de Loyalist, heeft uitgezocht wat iedereen wil en er is democratisch besloten voor een gezellige vakantie op een bekende plek zodat ieder gevaar is uitgesloten. Maar er moet wel wat entertainment zijn.
Type 7, de Avonturier, kiest op het laatste moment een bestemming die beschikbaar is en die ver weg is en waar het avontuur op iedere straathoek te vinden is. Lekker weg en ‘we zien wel wat er van komt’.
Type 8, de Baas, kiest voor een doe vakantie, er moet iets te beleven zijn. Wel moeten er andere mensen zijn zodat je contact kunt maken.
Type 9, de Bemiddelaar laat de keuze van de vakantie aan de anderen over, vindt het overal wel leuk en geniet vooral als iedereen het naar het zin heeft.

Zo zijn we allemaal over een aantal weken weer thuis en dat is iedereen de vakantie na twee weken alweer vergeten.

Enneagram roman

ENNEAROMAN

Wat een fantastisch idee om een Enneagram-training van een week te geven in een hotel in de kop van Noord-Holland. Negen mensen zouden de training bijwonen en ook blijven overnachten. De training was bedoeld om een totale verdieping te krijgen in zichzelf en in relaties met anderen. In vijf dagen zouden de negen deelnemers met zichzelf, met hun sterke en zwakke punten, met hun relaties en met elkaar geconfronteerd worden. Het zou een ommekeer in hun leven betekenen. De negen geselecteerde mensen waren allemaal totaal verschillend en vertegenwoordigden de negen enneatypen die het Enneagram kent.

Het hotel lag midden in de bossen en aan de rand van de duinen. Vroeger moet het een gigantisch landhuis geweest zijn, nu was het verbouwd tot een modern hotel. Gelukkig had het zijn oude sfeer weten te bewaren. Op de eerste dag van de training scheen de zon en het beloofde de hele week zo te blijven.
Binnen een half uur was iedereen aanwezig en kon, onder het genot van een kop koffie of thee, het voorstellen beginnen. De Enneagramtrainer Willem Jan van de Wetering liet iedereen in tien minuten tijd zich aan zoveel mogelijk mensen voorstellen. Ze moesten zeggen wie ze waren, waar ze vandaan kwamen, wat ze deden en waarom ze de training wilden volgen.
De ‘één’ was de eerste die opstond en zich naar haar buurvrouw toedraaide om zich voor te stellen. Ellen (enneatype ‘één’) was een vrouw van rond de dertig, die er keurig verzorgd uitzag. Ze had een rood mantelpakje aan met rode pumps en een wit, laag uitgesneden T-shirt onder het jasje. Ellen had een scheiding achter de rug en had daarna een aantal andere relaties gehad, maar deze hadden niet tot enige diepte geleid. Ze wilde deze Enneagram-training volgen om meer inzicht te krijgen in haar relaties tot mannen.
Ellen nam alle tijd om de andere deelnemers te observeren. De eerste aan wie ze zich voorstelde, was ook een vrouw van rond de dertig, Anita (enneatype ‘twee’), getrouwd, ietwat gezet en vlot gekleed in een luchtige jurk. Zij was een gezellige prater en Ellen mocht haar wel.
Henk (enneatype ‘drie’) was een man van 35, keurig gekleed in een Hugo Boss pak met daaronder een T-shirt van Calvin Klein, en hij had keurige schoenen aan. Hij stelde zich voor en zag direct dat hij met Ellen een praatje kon aanknopen, want zo’n mooie vrouw, die duidelijk een goede positie in de maatschappij bekleedde, moest wel interessant zijn. Ellen hield het echter af want meneer was haar iets te gladjes.
De ‘vier’ was een 28-jarige, roodharige schoonheid, Marja, die een iets te uitdagend zwart T-shirt droeg op een strakke, zwarte spijkerbroek met zwarte schoenen. Ze schreed binnen, ervan overtuigd dat ze heel bijzonder was. Ellen bekeek haar en zag door de façade heen dat deze vrouw wel eens een sombere noot zou kunnen laten horen. Die zou haar hulp nog wel nodig hebben.
De ‘vijf’ was al binnen voordat iemand het doorhad. Karel (enneatype ‘vijf’) was een vijftiger, gekleed in een trui en een goed zittende broek, had krullend haar en een vriendelijk gezicht; Een intellectueel, dat zag Ellen zo. Ze voelde dat deze rustige man te vertrouwen was.
Johan (enneatype ‘zes’) was een keurig geklede man van eind dertig. Hij droeg een bandplooibroek, een blauw overhemd en een colbertje. Hij leek een gezellige man, maar met een blik alsof hij het leed van de wereld moest meetorsen, zo las Ellen in zijn ogen.
De ‘zeven’ mocht ze direct. Freek (enneatype ‘zeven’) was een jaar of 38, droeg een veelkleurig jasje, een dure spijkerbroek, een groen overhemd met een dure, felgekleurde stropdas. Freek glimlachte veel en keek vriendelijk en wat uitdagend uit zijn ogen. Ellen wist dat ze met Freek heel goed zou kunnen opschieten. Een man die ze ook direct mocht, was Emiel (enneatype ‘acht’), een forse man, joviale blik, ongeveer veertig jaar en iemand die door zijn verschijning direct de aandacht op zich wist te vestigen. Of was het z’n uitstraling?, dacht Ellen. Emiel had een donkerblauw pak aan, maar de rest van de week zou hij spijkerboeken en polo’s dragen. Gerard (enneatype ‘negen’) was een man van dertig, met krulletjes, niet al te opvallend en hij droeg een mooie trui op een spijkerbroek. Ietwat terughoudend stelde hij zich aan het gezelschap voor en eindigde bij Ellen, naast wie hij ook ging zitten.
Iedereen had zich aan elkaar voorgesteld. Tijd om met de training te beginnen, want het zouden nog spannende en intensieve dagen worden.

De eerste dag van de Enneagram-training zat erop. De negen deelnemers en de Enneagram-trainer verlieten de zaal om zich naar het restaurant te spoeden. De magen rommelden en een heerlijk diner stond te wachten.
Anita (enneatype ‘twee’) zat tussen Ellen (enneatype ‘één’) en Freek (enneatype ‘zeven’). Anita was getrouwd met Willem, directeur van een installatiebedrijf dat zaken deed in vele landen. Ze was een gelukkige vrouw. Ze ondersteunde haar man waar ze kon en was het middelpunt van een groep vrienden en vriendinnen. Velen stortten hun hart maar al te graag bij Anita uit en ze stond hen met raad en vooral met daad terzijde. Ze was door een vriend geïnteresseerd geraakt in het Enneagram. Tijdens een gezellig feestje wist hij haar precies te beschrijven en haar al haar sterke en vooral zwakke punten haarfijn uit de doeken te doen. Daar moest Anita meer van weten. Ze keek eens opzij naar Freek (enneatype ‘zeven’). Een leuke man, dacht Anita. Daar kon ze het wel mee vinden, al had hij een beetje te veel lol en kon ze zijn anekdotes niet allemaal waarderen. Hij praatte ook veel over zichzelf en zijn eigen successen. Maar zijn positieve levenshouding stond haar wel aan. Freek had duidelijk dromen die hij wilde waarmaken.
Aan haar andere zijde zat Ellen (enneatype ‘één’) en Anita raakte met haar in gesprek. Het was haar eerder al opgevallen dat Ellen goed voorbereid aan deze week was begonnen. Ze had een notitieblok bij zich waarop ze aantekeningen had staan, zodat ze haar vragen om een nadere uitleg al klaar had. Ze noteerde alleen zaken die zij van belang achtte. Anita voelde zich op haar gemak bij haar, want Ellen was het type dat haar woord hield. Ze was praktisch en voelde zich verantwoordelijk. Dat ze Anita een paar keer gecorrigeerd had, ervoer ze als niet prettig, maar aangezien ze Ellen mocht, had ze zich er niet rot door gevoeld.
Iets verder zat Karel (enneatype ‘vijf’). Anita vond hem er gewoontjes uitzien. Hij was iemand die erg met zichzelf bezig was en leek beslist geen sociaal type. Hij was gewoon onopvallend, terwijl het best een knappe man was. Hij zei alleen het hoogst noodzakelijke en het resultaat was dat niemand na de eerste dag iets van Karel af wist. Hij zou haar vriend niet worden.
Tegenover haar zat Henk (enneatype ‘drie’), na een hele dag nog steeds keurig in het pak en honderduit pratend. Henk wist wat hij wilde en dat was deze week zoveel mogelijk van het Enneagram te weten te komen, en vooral hoe hij beter met mensen zou kunnen omgaan die hem niet lagen. Hij had een reclamebureau en blijkbaar was dat een groot succes. Anita vond hem zeer energiek en hij maakte een goede indruk. Dat was een man om mee om te gaan, want het succes straalde er vanaf. Ze had al snel door dat je hem beter niet kon bekritiseren, dat vond hij beslist niet prettig. Henk was een workaholic. Hij was die dag al drie keer de zaal uit gelopen om te bellen en tijdens het eten schroomde hij niet om zijn portable ter hand te nemen als hij een ingeving kreeg, of om nog een opdracht aan een medewerker te geven.
Naast hem zat Marja (enneatype ‘vier’), een mooie vrouw tot wie Anita zich aangetrokken voelde, en het duurde dan ook niet lang of ze waren in een gesprek verwikkeld. Ze ontdekte dat Marja styliste was. Zij had eerder veel succes gehad als fotomodel. Marja had gevoel voor kleding en voor uiterlijke schoonheid. Ze zag er tiptop uit en praatte gezellig met iedereen. Ze vond Marja een warme persoonlijkheid die haar direct openhartig allerlei intieme details mededeelde alsof ze elkaar al heel lang kenden. Een makkelijk leven had Marja niet gehad, ondanks het succes. Ze had al veel relaties achter de rug, die allemaal onstuimig waren en even onstuimig geëindigd waren. Wat Anita opviel, was dat Marja heel erg uit de hoogte kon doen tegen anderen en dat ze snel op haar teentjes getrapt was.
Ze werd geëscorteerd door Emiel (enneatype ‘acht’) met wie Anita al een paar keer contact had gehad tijdens de koffiepauzes. Emiel lag haar bijzonder goed. Hij was nadrukkelijk aanwezig en had een natuurlijk overwicht. Als hij wat zei, dan luisterde iedereen. Door zijn zware stem leek ook niemand aan zijn mening te durven twijfelen. Emiel was goedlachs, luisterde goed en stelde precies de juiste vragen. Dat hij de Enneagram-trainer eerst een paar kritische vragen had gesteld alsof hij hem wilde testen, vond Anita prachtig. Hij kwam zeer energiek over en het was iedereen duidelijk dat hij directeur van een tv-productiemaatschappij was. Anita voelde zich tot hem aangetrokken. Ze vond hem een vaderfiguur die haar bescherming zou kunnen bieden.
Tegenover Emiel zat Johan (enneatype ‘zes’). Johan had een eigen bedrijf gehad in geluidsapparatuur, maar werkte nu voor een groter bedrijf als hoofd technische buitendienst. Hij was een gezellige man met leuke verhalen en hij zat ademloos naar Emiel te luisteren. Anita zag direct dat Johan nauwgezet was en een groot verantwoordelijkheidsgevoel had. Zijn getheoretiseer had haar behoorlijk geïrriteerd tijdens deze eerste dag. Hij had iets sarcastisch en testte mensen uit. Hij zou niet haar vriend worden.
Aan het eind van de tafel zat Gerard (enneatype ‘negen’). Gerard zat gezellig te keuvelen. Hij was nieuwsgierig, kon goed luisteren, was aardig en waardeerde het als iemand iets voor hem deed. Anita had koffie voor hem gehaald en dat bracht hem ertoe om haar direct een gevoel van vriendschap te tonen. Hij had haar verteld dat hij ontwerper was. Hij had tevens een uitzendbureau voor grafisch ontwerpers en daarnaast schreef hij verhalen voor tijdschriften. Ze vond hem echter een wat apathische man, niet erg actief en weinig doelgericht.
Het voorgerecht bestond uit een Griekse salade met ijsbergsla, een huisdressing, paprika, tomaat, ui, zonnepitten en geitenkaas. Ellen (enneatype ‘één’) at de salade keurig met mes en vork en met kleine hapjes zonder ook maar iets te morsen. Anita (enneatype ‘twee’) husselde alles door elkaar en at langzaam, genietend van iedere hap. Ze was als laatste klaar. Henk (enneatype ‘drie’) praatte meer dan hij at en zal weinig van de salade geproefd hebben. Marja (enneatype ‘vier’) nam kleine hapjes, steeds met van alles wat er op het bord lag. Karel had zijn mes niet nodig. Snel werkte hij de hele salade naar binnen en terwijl hij met het servet zijn mond afveegde, mompelde hij nog: ‘heerlijk’. Johan praatte wat, lachte wat en at netjes zijn bord leeg, al behoorde hij ook tot de laatsten die klaar waren. Freek at eerst alle stukken salade met hier en daar wat garnering erbij, want hij bewaarde het lekkerste voor het laatst en propte daar z’n mond mee vol. Emiel at efficiënt en zeker genietend zijn salade. Gerard was de stille genieter.
Na een heerlijke hoofdmaaltijd, bestaande uit een tournedos voor de vleeseters en een gevulde aubergine voor de anderen, kwam het dessert: een salade van exotische vruchten met ijs. Iedereen maakte daarna voldaan een wandeling door de duinen. Marja, Freek, Henk, Johan en Emiel bleven nog wat drinken bij de ronde tafel in de bar, de rest ging naar bed want de volgende morgen zou de training om precies negen uur verdergaan.

Om acht uur kwam Henk (enneatype ‘drie’) keurig geschoren en gekleed in een polo van Ralph Lauren en een Hugo Boss broek, opgewekt naar beneden. In het restaurant trof hij Ellen (enneatype ‘één’) al aan. Henk vond Ellen een knappe meid, maar ze had te veel maniertjes en ze wilde alles net even iets te perfect doen. Voor Henk was effect belangrijker dan perfectie.
Ellen zat naast Marja (enneatype ‘vier’), die er zelfs om acht uur ’s morgens, al schitterend uitzag. Henk vond haar niet alleen mooi, maar vooral boeiend. Hij kon geen hoogte van haar krijgen en wilde dat juist wel. Karel (enneatype ‘vijf’) schoof aan. Henk had weinig met deze, in zijn ogen, kleurloze man en besteedde dan ook verder geen aandacht aan hem. Johan (enneatype ‘zes’) was de volgende die voor het ontbijt de zaal betrad. Aardige jongen, dacht Henk, die in Johan een uitstekende vriend zag en zijn humor en gezelligheid wist te waarderen. Emiel (enneatype ‘acht’) kwam natuurlijk met luidde stem binnen. Hem zou je niet snel over het hoofd zien. Henk had ontzag voor de soepele manier waarop Emiel de dingen naar zijn hand kon zetten. Vlak achter hem kwam Freek (enneatype ‘zeven’) al even opgewekt binnen, iedereen begroetend om daarna direct een krentenbol naar binnen te werken. Henk mocht die jongen wel, hij had pit, humor en goede ideeën. Henk bedacht dat hij in de komende dagen eens even verder met Freek zou moeten praten. Daar kon hij nog wat aan hebben.
Iedereen zat al lekker aan de thee en koffie toen Gerard (enneatype ‘negen’) binnenkwam, met slaperige ogen, terwijl hij zich gedroeg alsof hij de eerste was die aan tafel kwam. Henk had al door dat die Gerard een zeer creatief iemand was en hij voelde meteen vriendschap voor hem. Helemaal tot slot kwam Anita binnen, nog niet goed gemutst, want ze wisselde nauwelijks een woord met de anderen. Voor Henk hoefde dat ook niet. Ze reikte hem zonder iets te zeggen de suiker aan en aan dat gebaar had hij genoeg.

Marja (enneatype ‘vier’) bekeek het ontbijt met een glimlach. Ze had het best naar haar zin. De andere deelnemers aan de workshop waren er allemaal serieus mee bezig en van overdreven aandacht had Marja geen last. Ze keek naar Ellen (enneatype ‘één’), een fantastische meid met wie ze het direct goed had kunnen vinden. Die had alles netjes voor elkaar en de workshop goed voorbereid. In de ogen van Marja wist Ellen precies wat ze wilde. Ellen zat keurig en rustig te eten, waarvoor ze ook alle tijd nam.
Ook Anita (enneatype ‘twee’) had ze direct gemogen, een lieve vrouw die voor iedereen klaarstond. Marja moest een beetje lachen om de manier waarop Anita een beschuit naar binnen probeerde te werken. Het ding viel direct in stukjes uit elkaar en alles zat onder de kruimels.
Henk (enneatype ‘drie’) vond ze imponerend. Hij zag er goed uit, was keurig gekleed en had oog voor mooie en dure dingen. Ze wist zeker dat hij goed in sport zou zijn en ook van kunst zou houden. Ze voelde zich wel tot Henk aangetrokken.
Karel (enneatype ‘vijf’) was een ander geval. Ze waardeerde de rust die hij uitstraalde, maar begreep niet dat hij zich niet beter kleedde. Daar zou Marja graag iets aan willen veranderen. Karel sneed ondertussen zijn boterham met kaas keurig in zes stukjes en stak ze een voor een in zijn mond.
Johan (enneatype ‘zes’) zat weer te praten en nauwelijks te eten. Marja vond het een vreemd type, dat steeds mensen om zich heen zocht maar zelden een duidelijk standpunt innam. Nee, dan Freek (enneatype ‘zeven’). De charmeur knoopte een gesprek met haar aan. Ze vond hem best aardig, maar zijn onwaarschijnlijke verhalen geloofde ze niet erg. Hij propte de boterhammen snel naar binnen om vooral veel te kunnen praten.
Emiel (enneatype ‘acht’) straalde power uit en daar hield Marja van, maar tegelijkertijd was ze een beetje bang voor hem. Hij was zo ongenuanceerd en leek weinig rekening te houden met de mening van een ander. Met ferme happen nam hij zijn broodjes tot zich, want eten leek hij tijdverlies te vinden.
Marja vond Gerard (enneatype ‘negen’) een saaie man met wie ze weinig op had. Het stoorde haar, dat te laat komen, z’n bord en bestek niet opruimen en een halve boterham erop achterlaten.
Marja luisterde naar alle verhalen, genoot van een lekker zachtgekookt ei voordat de training zou beginnen, waar nader op de negen enneatypen zou worden ingegaan.

Ellen was op haar tweeëntwintigste getrouwd met Wim. Ze kende hem al vele jaren, want ze waren in hetzelfde dorp opgegroeid. Wat Ellen toen niet wist, was dat zij enneatype ‘één’ en hij enneatype ‘negen’ was. Wim was een verschrikkelijk lieve man die altijd voor haar klaarstond. Ze vond bij hem de huiselijkheid en gezelligheid die ze bij haar ouders gemist had. Haar vader was vrijwel nooit thuis geweest. Hij was chauffeur op een vakantiebus, dus was hij een paar dagen thuis en dan weer weg, naar Spanje, Frankrijk, Italië of Oostenrijk. Wim had al snel een eigen vrachtwagen en hij reed alleen in Nederland en Duitsland. Er kwam een tweede auto en toen een derde. Ellen regelde het kantoor, de administratie, de loonstrookjes en de boekhouding, maar ze zorgde er ook voor dat er opdrachten binnenkwamen. Wim keek op zaterdag alles na als hij thuis was, maar meer omdat het gewoonte was dan dat hij precies wilde weten wat er nu in hun bedrijfje omging. Het begon Ellen steeds meer te storen dat hij niets liever wilde dan met de vrachtauto helemaal alleen op weg te gaan met weer een nieuwe vracht. Als er eens een dag niet gereden hoefde te worden, was hij niet te genieten. Aanvankelijk waren ze nog wel samen dingen gaan doen. Ze fietsten veel, deden een cursus fotografie en Ellen schaafde haar talen bij. Ze sprak al snel vloeiend Duits en Frans. Wim niet. Hij zat wel iedere week in Duitsland en vaak in Wallonië, maar de talen sprak hij niet, geen woord. Wanneer Ellen bleef zeggen dat ze meer leuke dingen moesten gaan doen, werd Wim kwaad. ‘Ik leef mijn leven en wil geen ‘‘leuke’’ dingen doen,’ riep hij dan. Uiteindelijk deed Ellen haar ‘leuke’ dingen alleen. Ze had vriendinnen met wie ze zo nu en dan ging winkelen of eten in de stad. Ze ging met een vriendin naar het theater of naar de film, ze tenniste en had het prima naar haar zin. De avonden dat ze weg was, zat Wim thuis op de bank met een biertje voor de tv. Na een aantal jaren was er geen beweging meer in hem te krijgen. Ellen wilde meer, een groter bedrijf, meer internationale ritten, grotere wagens. Voor Wim hoefde het niet.
Na acht jaar getrouwd te zijn, besefte Ellen dat haar huwelijk voorbij was. Ze leefden langs elkaar heen en hadden niets gemeenschappelijks meer. Wim had zo nu en dan een woede-uitbarsting als hij vond dat ze te weinig in het huishouden had gedaan. Hij deed er zelf niets aan en liet alles achter hem slingeren. Nou oké, de afwas had hij gedaan, tot de vaatwasser kwam. Ellen wilde weg, weg van Wim, weg uit het dorp, weg van de firma. Voorzichtig had ze het nieuws gebracht. Ze stuitte op groot onbegrip. Wim vond echt dat ze een gelukkig stel waren. Een woede-uitbarsting was het gevolg en ze kon direct opsodemieteren. Maar dat zou Ellen nooit doen. Ze wilde de vrede bewaren en als goede vrienden uit elkaar gaan.
Na vier maanden gaf Wim zich gewonnen. Ellen had al vervanging voor het kantoor gevonden en Wim zou zich meer met de firma gaan bezighouden. Ze kon weg. Geruisloos verliet ze het dorp en kocht een flat in de stad, waar ze direct werk vond als vertegenwoordiger in hotelartikelen. Leuk, de mooiste hotels af, een nieuwe auto van de zaak, een eigen inkomen. Ellen zag het helemaal zitten. Maar de avonden duurde wel lang. Haar oude vriendinnen vielen een voor een af en ze voelde zich soms alleen. Een paar korte romances mochten niet in iets serieus uitmonden. Nu wilde Ellen wel eens weten waarom nieuwe relaties niet lukten. Was het haar perfectionisme, was ze te kritisch, wilde ze te veel? Het Enneagram zou uitkomst bieden.

Anita (enneatype ‘twee’) wist al toen ze jong was dat ze er best aantrekkelijk uitzag. Ze had een mooi gezicht, een mooi figuur, al was ze meer volslank dan slank en had ze iets te brede heupen naar haar zin. Een graag geziene vriendin was ze zeker en ze was bij jongens zeer in trek. Maar toen ze Willem ontmoette, was het liefde op het eerste gezicht. Willem was sterk, atletisch, hij wist wat hij wilde en ze voelde dat alles wat hij zou doen een succes zou worden.
Na twee jaar trouwden ze en een jaar later werd hun eerste kind geboren, een zoon. Twee jaar later kwam een tweede kind, een dochter. Ze waren het ideale gezin. Anita organiseerde regelmatig een soiree bij hen thuis, ze had vaak gasten van Willem over de vloer voor een diner en als altijd was iedereen vol lof over de gastvrouw en over de perfecte maaltijden die ze hen wist voor te schotelen. Ze deed het met liefde en plezier. Anita had veel vriendinnen en hield ervan om gezellig uit te gaan of haar vriendinnen thuis te ontvangen.
Willem was altijd druk en zelden thuis. Hij zat regelmatig in het buitenland om onderhandelingen voor zijn bedrijf te voeren. Slapen deed hij nauwelijks en eigenlijk hadden ze een gescheiden leven tezamen. Anita wist niet beter, dus miste ze niets. Zij stond altijd voor hem klaar, net zoals ze klaar stond voor haar vriendinnen als die problemen hadden. Anita bood iedereen hulp.
Ze las eens een boek van de arts Roy Martina en raakte geïnteresseerd in zijn NEI (Neuro Emotionele Integratie) methode. Anita volgde een NEI-basiscursus en was razend enthousiast. Nu kon ze mensen niet alleen helpen door te luisteren en raad te geven, maar ze kon de emoties die achter het problemen lagen, opsporen en wegnemen. Ook Willem raakt gefascineerd door NEI en volgde eveneens de cursus. Hij gebruikte het om het ziekteverzuim in zijn bedrijf omlaag te krijgen. De methode bracht hen veel dichter bij elkaar. Ze ontdekten dat ze veel meer gemeen hadden dan het ondersteunen van elkaar. De relatie werd beter dan hij ooit geweest was en Willem was meer thuis en maakte tijd voor de kinderen en Anita.
Maar Anita wilde meer. Ze wilde niet alleen haar vriendinnen helpen, ze wilde ook weten welk diep mechanisme er aan menselijke contacten ten grondslag lag. Ze kocht het boek van Jorrit Jorritsma over het Enneagram en schreef zich direct in voor een workshop. Want het Enneagram zou haar vertellen waarom ze altijd klaarstond voor een ander en waarom ze zichzelf vaak wegcijferde.

Henk (enneatype ‘drie’) kon terugkijken op een zeer succesvol leven, als hij tenminste de tijd zou kunnen vinden om terug te kijken, maar dat was nu precies waar hij geen tijd voor vrijmaakte. Henk was een sportman in hart en nieren. Op z’n achttiende hockeyde hij al op het hoogste niveau, een carrière die hij snel liet lopen toen hij op zijn tweeëntwintigste bij een reclamebureau in het management terechtkwam. Golf werd zijn nieuwe uitdaging, vooral omdat je daarbij heel goed zaken kon doen. Henk had de gave om mensen met goede ideeën bij elkaar te zetten en ze zo te sturen dat er een briljante campagne voor een klant uitkwam.
In zijn privé-leven had hij enkele relaties gehad met mooie vrouwen, maar na een paar maanden van samenwonen kwam er steeds weer een einde aan. Nu had Henk een relatie met de zeven jaar jongere José, een mooie vrouw, die gezellig en loyaal was. Tijdens de Enneagram-workshop zou hij ontdekken dat ze enneatype ‘zes’ was. Henk vond bij haar de rust die hij soms nodig had. Ze was er altijd voor hem, toonde verantwoordelijkheidsgevoel, gevoel voor humor en ze waardeerde zijn werk enorm. Dat ze de problemen door hem liet oplossen, was hij gewend. Dat hij moest uitkijken om haar gevoelens niet te krenken, kwam hem slechter uit. Waar Henk eveneens moeite mee had, was dat José nieuwe plannen altijd vanuit een negatief standpunt bekeek. Ze zag meteen de onweerswolken en nooit de zon.
Henk daarentegen was een realist. Hij wilde de beste, de grootste worden. Geen wonder dat hij vier jaar geleden niet lang hoefde na te denken toen hij een klein reclamebureau kon overnemen. Een jaar later had hij de meeste klanten van zijn oude werkgever weten over te halen naar zijn bureau over te stappen. Voor een kleine verdraaiing van de feiten had hij zijn hand niet omgedraaid.
Henk was een populaire jongen. Hij wist zich goed te kleden, reed in een BWM, was lid van de beste golfclub en zat in het Effie-bestuur, dat de meest prestigieuze reclameprijzen toekende. Het Enneagram leek Henk een uitstekende methode om meer van zijn klanten te weten te komen en nog beter te kunnen inspelen op hun wensen, verwachtingen en motiveringen. Hij wilde dan ook alles over het Enneagram weten.

Marja (enneatype ‘vier’) zag het een jaar geleden niet meer zitten. Ze was in een diepe depressie terechtgekomen en zat meer thuis te huilen dan dat ze opdrachten kon uitvoeren. Het begon allemaal toen ze haar laatste vriend met wit poeder om de neus en helemaal van de wereld, op haar bank had aangetroffen. Ze had hem naar zijn eigen flat gereden, hem de sleutel van haar huis afgenomen, en al zijn spullen die nog bij haar lagen in zijn gang neergegooid. Het was over en uit. Met coke wilde ze niets te maken hebben. Weer was er een relatie, die innig, intens en heftig was geweest, na twee maanden helemaal over. Ze kreeg daarnaast te horen dat ze een belangrijke klant was kwijtgeraakt en dat een modehuis, waarmee ze veel werkte, haar geen kleding meer kon leveren. Toen klapte Marja helemaal in elkaar.
Marja was een bloedmooie vrouw. Ze kon alles krijgen wat ze wilde, maar ze wist nooit wat ze wilde. Dus werd ze al op jonge leeftijd geleefd door haar omgeving. Altijd bezig en altijd in de weer, maar waarmee eigenlijk? Marja werd fotomodel omdat ze een vriend had die fotograaf was. Ze sierde de covers van grote bladen en werkte in Rome en Parijs. Toen de beste opdrachten uitbleven, wilde Marja niet wachten tot het tij zou keren. Ze was vijfentwintig en wilde nu wel eens iets gaan doen dat ook inhoud had, en zich niet alleen maar bezighouden met uiterlijke schijn en mooi zijn. Ze startte als styliste, want ze had ook nog enige tijd de modeacademie gevolgd. Ze kleedde mensen die daar zelf geen tijd of geen oog voor hadden. Het waren voornamelijk welgestelden die het zich konden veroorloven om Marja voor hen op pad te sturen.
Ze kreeg al snel een relatie met een tv-presentator. Hij bleek toch niet de man van haar dromen te zijn, maar een dwingeland die een mooie vrouw nodig had om zijn imago op te vijzelen. Een aantal andere bruisende en sterke mannen volgden hem op, maar met geen van hen werd het serieus. Ze wilden graag met haar vrijen, met haar uitgaan, met haar pronken, maar naar haar luisteren was er niet bij. Alsof zij geen hersens en geen mening had.
De gebeurtenis met haar laatste vriend, een bekend fotomodel, deed de deur dicht. Nooit had ze gemerkt dat hij coke gebruikte en dat was voor haar echt de grens. Hij was iemand die zelf geen initiatief nam maar altijd wachtte op een opdracht, en die al zijn geld, en de laatste twee weken ook dat van haar, erdoorheen joeg. Nu wist ze waaraan.
Na een half jaar vrijwel niets te hebben gedaan, voornamelijk thuis met de gordijnen dicht te hebben doorgebracht, krabbelde Marja langzaam weer op. Vriendinnen sleepte haar mee, er kwamen leuke opdrachten binnen en ze vond de kracht weer om door te gaan. Maar wat ze nu zo heel graag wilde weten, was waarom ze altijd op hetzelfde soort mannen viel, waarom ze van het grote geluk altijd weer in een diepe depressie terechtkwam en waarom ze geen richting kon geven aan haar eigen leven. De antwoorden hierop wilde ze vinden in het Enneagram.

Karel (enneatype ‘vijf’) vond een intensief seminar als deze Enneagram-training bijzonder interessant. Het gaf hem de mogelijkheid om zich helemaal in het onderwerp te verdiepen en om tevens de andere deelnemers te analyseren. Zo kon hij de kennis direct in praktijk brengen. Karel was hoofd van de boekhouding van een groot bedrijf. Hij had het bijzonder naar zijn zin, want alles draaide in het bedrijf om hem. Er werd nooit iets besteld zonder dat zijn paraaf de offerte sierde. Karel was een hele steun voor de eigenaar van het bedrijf, de enige aan wie hij verantwoording schuldig was. Verder stonden alleen de accountants boven hem, en die zag hij maar twee keer per jaar bij de controle van de boeken. Nog nooit was hij op een fout betrapt. Karel was tweeëntwintig jaar getrouwd met Maribel. Maribel was eveneens boekhoudster en hield een praktijk aan huis. Ze deed de administraties van kleine bedrijven. Voor enkele bedrijfjes deed ze ook de loonadministratie. Voor het de deur uitging, controleerde Karel alles wat ze gedaan had, want hij was secuur en dat waardeerde Maribel heel erg. Ze had die zekerheid van Karel nodig, als extra controle. Vaak voelde ze zich onzeker en was ze bang het niet goed te doen.
Maribel (enneatype ‘vier’) steunde haar man in alles, maar wat ze minder waardeerde, was dat hij niet erg gezellig was, nooit mee wilde naar feestjes en uitgaan zonde van zijn tijd vond. Het enige wat hij naast zijn en hun werk deed, was hockeyen. Iedere zaterdag speelde hij een wedstrijd en dronk daarna met het team tot het begin van de avond een pilsje. Dat was voor hem het toppunt van gezelligheid. Maar wanneer het haar lukte om Karel eenmaal mee te tronen naar een feest, dan vond hij het meestal gezellig en was vaak de laatste die wegging. Hij had dat zetje nodig om de deur uit te gaan. De computer en de cijfers waren echt zijn grootste hobby. Karel kon zich dan ook niet voorstellen dat mensen de hele avond voor de tv hingen. ‘Wat steek je daar nu van op?’ Als hij in de kamer zat, dan las hij liever een boek of keek naar iets dat hem echt interesseerde.
Aangezien hij wel meer aanmerkingen had gekregen op het feit dat hij graag alleen was en zijn eigen boontjes wilde doppen, had hij zich voor deze training opgegeven. Karel had van een collega van een ander bedrijf enthousiaste verhalen over het Enneagram gehoord en hij wilde er nu alles van weten. Niet alleen om zichzelf te ontleden, maar ook om te zien of hij nog beter leiding zou kunnen geven aan zijn mensen.

Het had Johan (enneatype ‘zes’) pijn gedaan dat hij zijn eigen bedrijf moest verkopen. Eerst had hij voor een groot bedrijf in geluidsapparatuur gewerkt als technicus, maar na een paar jaar wilde hij de stap zetten om voor zichzelf te beginnen. Hij zag wat er bij het bedrijf allemaal fout kon gaan en wilde het beter doen. Van de bank kreeg hij geld en enkele afnemers wilden graag met hem mee. Hij had ook twee nieuwe bedrijven gestrikt, dus de omzet voor het eerste jaar was geen enkel probleem. Johan handelde in geluidsapparatuur voor winkelcentra en supermarkten. Daarnaast leverde hij bandjes met achtergrondmuziek en daartussendoor mededelingen en aanbiedingen van de bedrijven. Zijn vrouw Truus nam thuis de telefoon aan en noteerde de klachten en storingen, want daar gingen de meeste telefoontjes over. Ze (enneatype ‘negen’) deed eveneens de bevestigingen voor nieuwe orders de deur uit. Johan zat altijd langs de weg. Hij had een werknemer in dienst die ook bij storingen de bedrijven langsging en samen deden ze de installatie van apparatuur.
De eerste twee jaar waren heel leuk, maar toen ontstonden er problemen. Een paar grote winkelcentra stapten over naar een grote concurrent, de importeur van de apparatuur verhoogde de prijzen en een aantal installaties waren toe aan vervanging omdat er steeds vaker storingen optraden. Dat jaar bleek dat de goedlachse en vaak vrolijke Johan met verlies draaide en zijn zorgen werden groter en groter. Hij zag het niet meer zitten en raakte enorm depressief. Hij werd cynisch, deed kortaf tegen anderen en thuis was hij niet te genieten. Het aanbod van een grote concurrent om zijn bedrijf over te nemen, kwam dan ook als een geschenk uit de hemel. Hij kon zijn faillissement voorkomen en kreeg een goede baan als hoofd buitendienst. De concurrent bleek vooral in twee grote en trouwe klanten van Johan geïnteresseerd om zo haar marktaandeel te kunnen uitbreiden. Als werknemer ontpopte Johan zich weer als de vrolijke man die op vrijdag gezellig met de collega’s ging stappen, die sportevenementen organiseerde en de stemming erin hield. Met zijn chef kon hij niet zo goed opschieten. Zijn baas zag hij zelden en die man mocht hij ook niet. Maar met de collega’s had hij het leuk. Hij kankerde graag op alles wat er mis was in dit bedrijf, vooral als ze weer eens voor niets bij een klus aankwamen omdat een kantoor-klojo de adressen verkeerd had doorgegeven. Johan was van zijn grote verantwoordelijkheid bevrijd en ondanks het feit dat hij zijn bedrijf als mislukking zag, was hij gelukkig met deze baan. Door de Enneagram-training hoopte het bedrijf dat hij flexibeler zou kunnen omgaan met klanten.
Voor Johan telde een tweede punt. Hij wilde weten waarom de relatie met Truus een sleur was geworden. Hij ergerde zich eraan dat ze weinig in huis deed en dat ze niet meer werkte nadat het eigen bedrijf verdwenen was. Truus had veel vriendinnen, ging regelmatig winkelen en hield vooral van leuke dingen. Hij waardeerde haar gezelligheid, want er was zelden een saai moment in hun bestaan. Toch was het een sleur geworden. Verantwoordelijkheden liet ze graag aan hem over. Johan had liever gezien dat ze haar talenten gebruikte. Ze was heel creatief, handig met naald en draad en kon goed schilderen. Maar ze deed er niets mee. Hij zou het antwoord snel vinden.

De grote kracht van Freek (enneatype ‘zeven’) was dat hij goed met artiesten overweg kon. Als directeur van een platenmaatschappij was dat wel nodig ook. De als moeilijk te boek staande artiesten waren voor Freek geen probleem. Zijn wil was meestal wet en de song die hij op cd wilde hebben, werd meestal ook opgenomen. Freek was iemand voor het goede leven. Hij begon iedere dag vroeg, maar nam ruim de tijd voor de lunch. Meestal was het een zakenlunch met een discjockey, een grote afnemer of met een artiest. Ook met de pers was hij heel handig. Gelukkig had hij een uitstekende secretaresse die als een pitbull achter hem aan liep, want Freek beloofde veel, maar vergat vaak zijn beloften in te lossen. Hij had een hekel aan routinedingen die gedaan moesten worden. Alles wat uit te stellen was, kwam op de agenda voor de volgende dag, en de volgende dag. Zijn optimisme en geloof in het product maakte hem geliefd bij zijn personeel. Hij wist iedereen te motiveren en als het even niet lukte met de hits, dan had hij daar simpele verklaringen voor en wist hij zeker dat de volgende cd een joekel van een hit zou worden. Vaak kwam dat nog uit ook. Geen wonder dat hij met de financieel directeur een haat-liefde verhouding had. Freek gaf het geld uit en het gebeurde wel eens dat de verkoop achterbleef, ondanks een dure reclamecampagne. Gelukkig voor het bedrijf was het meestal raak, maar de financiële man bleef de hand op de knip houden, bleef zeuren dat het allemaal goedkoper moest en sloeg Freek met cijfers om de oren. En dat vond Freek nu juist zo’n saai onderwerp, het enige waar hij echt depressief van kon worden.
Freek was ruim tien jaar getrouwd met Annelies (enneatype ‘zes’), die altijd loyaal was geweest en Freek in alles had gesteund. Hij was trots op zijn mooie vrouw, die door iedereen gewaardeerd werd. Maar dat ze thuis niet altijd even gezellig was, wist alleen Freek. Naarmate de jaren verstreken, ging Annelies niet meer mee naar ‘die stomme feestjes’ en naar de diners waar Freek schitterde en waar haar taak beperkt was tot gastvrouw spelen. Vooral als het weer over hits en nieuwe songs ging of als het weer op een verkoopgesprek uitliep, dan had ze het wel gehad. Ze ging liever gezellig met vriendinnen op stap.
Hun relatie bekoelde toen Freek steeds meer alleen op pad ging en helemaal toen hij bijzonder veel aandacht ging besteden aan de bloedmooie en al snel zeer populaire zangeres Patty, het paradepaardje van Freek. Toen Patty een ster werd, was Freek nog maar zelden thuis want hij wilde erbij zijn. De scheiding liet dan ook niet lang op zich wachten, vooral toen de bladen foto’s van Freek en Patty publiceerden en suggereerden dat er meer aan de hand was. Freek trok al snel bij Patty in, maar toen de scheiding tussen hem en Annelies werd uitgesproken, was ook de relatie met Patty over. Patty bleek haar buien te hebben. Tijdens deze workshop zou Freek leren dat zij een ‘vier’ was en dat is in combinatie met een ‘zeven’ best een probleem. Hij woonde nu alleen in een luxe appartement en had het eigenlijk prima naar zijn zin.

Emiel (enneatype ‘acht’) bekeek de wereld door een aparte bril: zijn bril. Al op jonge leeftijd had hij ontdekt dat hij overwicht op anderen had. Dat voordeel buitte hij aardig uit. Emiel genoot van het leven en van de uitdagingen die het leven te bieden had. Hij was op jonge leeftijd al discjockey in de populairste club van het Gooi, hij ging naar de goede school en zijn ouders hadden geld, wat ook een aardig voordeel in het Gooi is. Hij werd productie-assistent bij een omroep toen hij pas eenentwintig was, klom op tot regisseur en daarna tot producer.
Emiel trouwde met een bekende zangeres, Angela (enneatype ‘één’), op wie hij gek was en die hij vooral mooi vond. Zij steunde op hem, vertrouwde op zijn kracht en dankzij Emiel werd ze snel een superster. Emiel werd intussen directeur van een bekende tv-productiemaatschappij. Ook participeerde hij met aandelen in het goed draaiende bedrijf.
Voor Emiel stond werk op de eerste plaats. Actie, daar ging het om. Met een tomeloze energie leidde hij het bedrijf. Voor zijn bekende vrouw had hij minder tijd, maar ze bleef achter hem staan en zorgde ervoor dat ze met hem op de juiste parties verscheen, waardoor Emiel bekender werd en nog meer opdrachten binnensleepte.
Angela had altijd de rol van enneatype ‘twee’ gespeeld. Toen ze echt bekend was en ze minder op Emiel kon rekenen, werd ze een ‘één’. Ze ging perfectionistisch te werk, regelde zelf meer en begon kritiek te leveren op Emiel. Dat stak hem enorm. Hij kon best tegen kritiek, maar niet van zijn vrouw. Dat ze hem steeds minder nodig had en dat het toch goed met haar carrière ging, vond hij ook minder plezierig. Aan de relatie kwam dan ook een eind.
Emiel werkte harder dan ooit tevoren. Hij had een paar ingewikkelde tv-producties lopen, waar hij al zijn aandacht bij nodig had. Hij had een talkshow geproduceerd die iedere avond werd uitgezonden, maar die vanaf de eerste uitzending niet goed liep. Hij moest zelf inspringen om de presentator te begeleiden, de redactie te instrueren en dagelijks het programma te evalueren. Langzaam werd het programma beter. Dat hij een relatie kreeg met zijn secretaresse, was dan ook voor niemand een grote schok. Zij was het die hem met raad en daad terzijde stond, die al zijn privé-zaken regelde en zelfs de scheiding voor hem regelde zodat hij zich helemaal op deze moeilijke klus had kunnen storten. Emiel leefde helemaal op. Hij had een moeilijke kluif waarin hij zich kon vastbijten en kreeg liefde wanneer hij dat nodig had. Het Enneagram had hij ook door zijn secretaresse leren kennen. Zij had een boek van Jorrit Jorritsma gekocht en wilde de training wel vlogen. Nou, het leek hem beter dat hij dat zelf deed, want hij zag direct de grote voordelen als hij deze kennis in praktijk kon brengen.

Gerard hield van gezelligheid. Hij vond het niet erg om ’s avonds thuis te blijven, helemaal niets te doen, met een glas wijn gezellig te keuvelen met zijn vrouw Anne of een goed boek te lezen. Gerard had een ontwerpstudio en maakte de mooiste boekomslagen. Hij werkte aan huis en dat beviel hem goed. Hij had wel een vaste baan gehad, maar daar kwam hij toch minder tot z’n recht. Het gestress om steeds maar weer meer klaar te hebben was hem enorm gaan tegenstaan. Uiteindelijk was Gerard voor zichzelf begonnen en met succes. Hij deelde z’n eigen tijd in. Als hij een klus niet op tijd klaar dreigde te krijgen, moest er even worden doorgewerkt. Vervelend, maar Gerard deed het wel. En als er opdrachten te veel kwamen, nam hij gewoon niet meer aan. Er was tenslotte ook nog iets anders dan werken alleen. Gerard kwam uit een grote familie en hij had de gewoonte dat hij overal langsging als er iets te doen was. Hij reed zijn tante één keer in de week, kwam op alle verjaardagen en praatte iemand uit de put als dar nodig was. Gerard was dan ook een graaggeziene vriend op wie veelvuldig een beroep werd gedaan. Volgens Anne (enneatype ‘drie’) veel te veel en moest hij ook eens NEE durven zeggen, maar dat was het zwakke punt van Gerard. Anne vond dat hij beter meer tijd aan zijn opdrachtgevers kon schenken dan aan die zwalkende familieleden. Zij had trouwens een drukke baan als officemanager van een reclamebureau en ze verdiende goed. Ze was vaak weg, want ook de avondvergaderingen op de zaak woonde ze bij. Zo was het een gelukkig huwelijk waarin ieder zijns weegs ging en als ze bij elkaar waren, dan waren ze innig tevreden. Dat Gerard slordig was, bleef Anne vervelend vinden maar ze wist niet beter. Dat hij soms onverstoorbaar een boek kon lezen en zijn omgeving totaal vergat, was haar ook al jaren bekend. Zo nu en dan porde ze hem weer een beetje op, bracht wat orde in zijn chaos en dan ging Gerard weer als een speer. Ze genoot van zijn gezelligheid en waardeerde het dat hij altijd klaarstond om anderen te helpen of om te bemiddelen bij geschillen en andere problemen. Ze had Gerard gestimuleerd om deze Enneagram-training te volgen, want Anne had het boek gelezen en voelde aan dat dit voor Gerard een fantastisch ontdekkingsreis naar zichzelf zou worden.

Wat een aardige ervaring had Karel (enneatype ‘vijf’) deze dag gevonden. Hij dacht al behoorlijk door te hebben hoe de enneatypen in elkaar staken en zag ook de diepere motivaties van de negen typen. Als hij het hele systeem deze week zou kunnen ontleden, dan zou hij er veel aan kunnen hebben. Maar daarvoor was meer kennis noodzakelijk. Met z’n allen zaten ze rond de open haard, die overigens niet brandde met dit weer. Een vermoeiende sessie moest even ontspannen geëvalueerd worden. Karel bestelde een cognac en ging er eens goed voor zitten. Hij zat tegenover Ellen (enneatype ‘één’) die een Spa besteld had. Karel vond haar iets te eigenwijs. Ze stelde domme vragen in zijn ogen en was niet te stoppen tot ze wist wat ze wilde weten. Hij vond dat het de voortgang maar ophield. Ellen was duidelijk niet zijn type. Anita (enneatype ‘twee’), een glas rode wijn in de hand, kon bij hem ook niet veel goed doen. Dat ze zorgzaam was, waardeerde hij, dat ze met grote interesse luisterde naar de Enneagram-trainer ook, maar dat ze kopjes, schoteltjes en lege sigarettenpakjes maar liet slingeren, dat ergerde hem. De ogen van Karel gingen naar Henk (enneatype ‘drie’) die een calvados besteld had. Hij vond Henk te veel een verkoper. Als het maar mooi, snel en verkoopbaar was. Karel zou wel eens even in zijn boekhouding willen neuzen om te kijken of het werkelijk allemaal zo goed ging als Henk vertelde. Marja (enneatype ‘vier’) kon bij Karel geen kwaad doen. Wat een mooie vrouw en wat een diepgang, dat zag hij in haar ogen. Die Marja had heel wat meegemaakt. Johan (enneatype ‘zes’) mocht hij ook wel. Duidelijk iemand die gezelschap nodig had en daar kon Karel nu precies heel goed zonder, maar toch had Johan iets aandoenlijks. Hij was intelligent en trouw, dat wist Karel zeker. Freek (enneatype ‘zeven’) kon zich heel oppervlakkig voordoen en daaraan ergerde Karel zich. Op zichzelf was Freek wel heel positief en hij had steeds nieuwe invalshoeken om een probleem vanuit te bekijken. Emiel (enneatype ‘acht’) mocht hij graag door de actie die hij tentoonspreidde. Emiel kon een uur luisteren, maar nooit kreeg je de indruk dat hij in slaap gesukkeld was zoals bij Johan of Gerard. Karel vond Gerard (enneatype ‘negen’) weinig boeiend. Een beetje van dit en een beetje van dat; hij had gewoon weinig aanknopingspunten met Gerard.
Na een goed glas ging iedereen naar zijn of haar kamer. Ellen, Anita, Gerard en Johan kleedden zich uit en vielen als een blok in slaap. Henk las nog even zijn aantekeningen door, Marja keek nog een half uurtje naar het slot van een droevig drama op tv, Freek las een stuk in een avonturen roman, Emiel belde zijn secretaresse uit bed of er nog bijzonderheden op de zaak waren geweest en Karel las nog eens het eerste boek van Jorrit Jorritsma door om nog meer over het Enneagram te weten te komen.

De volgende morgen was er even geen workshop, maar stond er een lange wandeling door de duinen en over het strand op het programma. Johan (enneatype ‘zes’) had de avond ervoor nog gedacht dat het wel zou gaan regenen. Het bleek echter stralend weer te zijn. Een andere gedachte die Johan parten speelde was dat ze al pratend wel eens te ver zouden kunnen lopen waardoor iedereen uitgeput terug zou komen. Maar het viel natuurlijk enorm mee. Gezellig babbelend met Gerard (enneatype ‘negen’) en Anita (enneatype ‘twee’) zette hij de pas erin. Hij waardeerde in Gerard dat hij alles zo rustig kon beschouwen, maar toch heel gezellig was. Met Anita had hij niet zo’n band. Ze had iets onderdanigs en toch ook iets dwingends. Dat trok hem in ieder geval niet aan. Toen ze de eerste duinen gepasseerd waren en het pad naar beneden volgden, liep hij opeens naast Freek (enneatype ‘zeven’). Die had natuurlijk weer een leuke opmerking, maar wist toch ook veel over de duinen te vertellen. Zo vertelde hij dat het zand zich iedere dag iets verplaatst waardoor de duinen altijd in beweging zijn. Achter hem hoorde hij Emiel (enneatype ‘acht’), een man tegen wie hij opkeek en voor wie hij ook een beetje bang was. Emiel leek van hem geen tegenspraak te dulden, dus gaf hij die ook niet. Daarnaast liep Henk (enneatype ‘drie’), een man die hij was gaan waarderen. De doelgerichtheid en de durf die Henk had, bewonderde Johan heimelijk. Hij keek om naar Marja (enneatype ‘vier’). Johan wist dat hij de dingen wel eens te zwart bekeek, maar dan die mooie Marja. Zij kon van de ene minuut op de andere het helemaal niet meer zien zitten. Johan werd zelf depressief als hij op zo’n moment met haar praatte. Karel (enneatype ‘vijf’) was de rust zelve. Hij zette Johan er steeds toe aan om wat dieper over een oplossing na te denken. Johan vond hem een interessante en wijze man.
Ze bereikten weer een duintop en nu zagen ze die oneindige vlakte van water: de zee. Ellen (enneatype ‘één’) stond met haar ogen dicht te genieten van de geur en de geluiden van de branding. Haar kritische opmerkingen tijdens de training kon Johan maar moeilijk waarderen. Het kwam cynisch op hem over, maar de anderen leken er geen last van te hebben en hadden er zelfs zo nu en dan om gelachen. Van de duintop af stormde de groep als uitgelaten kinderen naar beneden, de zee tegemoet.

Het waaide heerlijk op het strand. Een warm zonnetje maakte de zaak compleet. De groep zette zich in beweging, richting Den Helder. Het strand was bijna leeg. Hier en daar liepen een paar mensen, maar de groep had het gevoel het hele strand, zover als het zich uitstrekte, voor zichzelf te hebben.
Freek had zijn schoenen en sokken uitgedaan, zijn broekspijpen opgerold en liep door het water dat zich met iedere golf steeds verder probeerde uit te strekken. Freek had het prima naar zijn zin. De afgelopen dagen had hij veel geleerd en van een wandeling als deze genoot hij intens. Hij keek om zich heen en zag Ellen (enneatype ‘één’) lopen. De opmerkingen die zij tijdens de training kon maken, bleken heel vaak raak te zijn. Ze had de gave om de vinger precies op de zwakke plek van iemands betoog te leggen. Hij had gezien dat ze zich ergerde aan Gerard en Anita, die dingen lieten rondslingeren. Ze was netjes en zorgde dat alles opgeruimd was als ze haar plaats verliet. Hij zag hoe ook ze genoot van het strand, al zou zij haar gympen niet snel uitdoen om ook door de branding te lopen. Stel je voor dat er spatten op haar broek zouden komen. Anita (enneatype ‘twee’) waardeerde hij omdat ze zo lief over iedereen moederde, terwijl ze ook heel intelligent uit de hoek kwam en steeds bij de les bleef. Henk (enneatype ‘drie’) mocht hij minder. Die was hem iets te glad en wist alles zo te brengen dat je het wel moest geloven. Karel (enneatype ‘vijf’) wist er vaak met één opmerking doorheen te prikken, hetgeen Henk niet erg waardeerde. Die Karel mocht hij ook wel, bedacht Freek. Een heldere kijk op de dingen, niet opdringerig en vooral rustig en bedachtzaam. Als Freek naast hem zat, werd hij als vanzelf ook rustiger en vergat hij zijn ietwat snoevende verhalen te vertellen. Freek was dol op mooie vrouwen en hij mocht Marja (enneatype ‘vier’) dan ook graag. Maar aangezien Freek zelf vrijwel altijd optimistisch was, begreep hij het absoluut niet dat er momenten op een dag waren dat Marja opeens depressief werd en zelfs even naar buiten moest om weer wat bij te komen. Die stemmingswisseling ervoer Freek als beangstigend. Johan (enneatype ‘zes’) was een goede gozer, vond Freek. Hij was trouw, eerlijk en veranderde zelden van mening. Dat had wel als nadeel dat hij krampachtig aan een eerder ingenomen standpunt vasthield. Met Emiel (enneatype ‘acht’) had Freek ook een goede band opgebouwd. Zijn directheid was soms schokkend en zijn gebrek aan tact eveneens. Maar eerlijk en recht door zee was Emiel zeker. Freek speigelde zich graag aan zijn leiderschap. Met Gerard (enneatype ‘negen’) had hij weinig. Dat te laat komen, nooit iets opruimen, het gezellige gepraat en het begrip voor ieders standpunt ergerde Freek enorm.

Het keerpunt van de wandeling was aangebroken en de terugtocht werd aanvaard. Henk had het allemaal wel gezien en wilde het liefst weer aan de slag met het Enneagram. Ellen genoot van de zon en de zee, Anita vond het gezellig om met iedereen wat te praten. Marja voelde zich opgewekt door het mooie weer en genoot van de aandacht die ze van de groep kreeg. Karel ergerde zich aan het vrijblijvende gepraat van enkelen en wilde het liefst weer aan de slag met de training. Johan was bang dat ze nu te laat zouden komen om nog iets constructiefs te doen en Freek genoot met volle teugen van de zon, de zee en het gezelschap om hem heen, vooral omdat hij alle gelegenheid kreeg om zijn verhalen te vertellen. Emiel liep voorop, zoals het een leider betaamt en gaf hier en daar nog wat tips hoe je het beste een lange wandeling kon maken. Gerard vond het heel gezellig, vooral nu hij lekker langzaam achteraan liep.

Ruim op tijd voor de lunch kwam het gezelschap weer in het hotel aan. Er moest nu snel geluncht worden, want de Enneagram-trainer wilde niet al te veel tijd verliezen. Om één uur zat iedereen weer in de cursuszaal en kon het tweede deel van de dag beginnen. Emiel (enneatype ‘acht’) keek eens om zich heen, terwijl Jorrit Jorritsma een verder verdieping van het Enneagram liet zien in relatie tot je relatie. Ellen had op Emiel een goede indruk gemaakt. Ze zou een perfecte assistente voor hem zijn maar nooit een goede partner. Haar kritische opstelling was leuk als hij haar baas was, maar hij voelde dat het uit de hand zou lopen als ze partners zouden zijn. Anita was een ideale vrouw. Ze zou altijd voor hem klaarstaan, ze was aantrekkelijk en intelligent. Daar zou hij alleen maar plezier van hebben. Henk vond hij een fantastische man. Vooral als verkoopdirecteur zou hij het uitstekend doen. Emiel betrapte zich erop dat hij mensen alweer zat in te delen naar een functie, maar zo was hij nu eenmaal. Marja was goed als creatieve kracht, op de ontwerpafdeling of als klantenadviseur, maar als vrouw zou hij er nerveus van worden. Karel mocht hij wel. Een uitstekende boekhouder en een betrouwbare partner in de zaak, zo schatte hij hem in. Johan was een ideale werknemer. Niet te veel vragen en gewoon doen. Iedere kritische vraag van Johan kon hij met bluf zo van tafel vegen. Freek was een prima vent, optimistisch, goede ideeën en een charmeur die het als afdelingshoofd of manager uitstekend zou doen. Gerard schatte hij in als een goede onderhandelaar die de weg voor Emiel zou kunnen vrijmaken om deals af te sluiten. Het was een uitstekend gezelschap. Nu hij iedereen even een plaats in zijn denkbeeldige organisatie had gegeven, kon hij zich weer met alle aandacht op de training richten.

Gerard (enneatype ‘negen’) zat ietwat onderuit gezakt met de voeten over elkaar, te luisteren naar de Enneagram-trainer. Hij vond het mateloos interessant nu ze waren aangekomen bij de onderlinge relaties. Gerard had voor zichzelf al een aardig idee van de enneatypen en kon het onderscheid in deze groep goed zien. Ellen vond hij een fantastische vrouw. Ze was punctueel, heel netjes gekleed en had alles goed georganiseerd. Hij was heimelijk jaloers op haar. Gerard miste die kwaliteiten nu eenmaal. Een vrouw als Ellen zou hem enorm versterken en hij wist dat ze zeker vrienden zouden blijven. Anita vond hij iets te druk, te gezellig en te doenerig. Hij werd nerveus van haar. Hij bewonderde iemand als Henk. De doelgerichtheid, de netheid, en de mooie kleren waardeerde hij in hem. Dat was nu eens een prima persoon om in je nabijheid te hebben. Marja lag hem minder goed. Ze was ontegenzeggelijk mooi en maar straalde iets arrogants uit dat Gerard juist zo tegenstond en haar stemming, daar was geen peil op te trekken. Iemand als Marja zou hem niet erg liggen in zijn dagelijkse omgeving. Karel was punctueel, netjes en onopvallend aanwezig. Hij zei weinig, maar wat hij zei was altijd raak. Maar met een ‘vijf’ had hij ook al weinig binding, zo bedacht Gerard. Johan was een man naar zijn hart. Loyaal, trouw, aardig en gezellig. Een sociaal type en zo iemand kon Gerard in zijn omgeving goed gebruiken. Het zou hem versterken in zijn eigen sociale gedrag. Freek was een persoon met wie hij niets had. Die charmeur had hem te veel grote verhalen en kwinkslagen. Volgens Gerard waren al die verhalen verzonnen. Hij zou moe worden van zo’n druk persoon die zich de hele dag liep te bewijzen. Emiel daarentegen mocht hij direct. Actiegericht, atletisch, sterk, duidelijk iemand die van aanpakken wist. Gerard liet zijn ogen nog eenmaal over de hele groep gaan en realiseerde zich dat hij al aardig inzicht in het Enneagram begon te krijgen.

AJAX EN FEIJENOORD VANUIT HET ENNEAGRAM

De titelstrijd in de Eredivisie nadert het hoogtepunt. Ajax versloeg Feijenoord, terwijl deze Rotterdamse grootmacht al zeker leek van het kampioenschap. Hoe kan dat?
Ajax is in het Enneagram type 3, de Winnaar. Dit type kan slecht tegen verlies, weet zich altijd weer op te pompen om op het moment supréme een topprestatie neer te zetten. Ajax hecht waarde aan uiterlijk vertoon, het grootste stadion, karakteristieke spelers en alles moet winnen uitstralen.
Feijenoord is type 6, de Loyalist. Bij Feijenoord horen geen sterren, het is de club van Hand in hand kameraden. Bij deze club is het collectief van belang. Het legioen is de twaalfde speler. In de Amsterdam Arena ontbrak het legioen, er waren alleen maar Ajaxsupporters toegelaten. Dat was het wat de club opbrak. Toen ook de scheidsrechter een aantal beslissingen in het nadeel van Feijenoord nam en er geen protest van publiek te horen was, gaat een type 6 groep de oren laten hangen. Toen de spits uitviel was het vertrouwen weg.
Maar Feijenoord komt terug en in de vertrouwde Kuip zullen ze er weer staan, al is het elftal verzwakt. Ajax ruikt de gevallen prooi en zal alles op alles zetten om de komende wedstrijden te winnen. Alles in het elftal is nu gericht op één ding: de winst.
Het wordt een boeiende strijd met PSV als Enneatype 9 club, als wachtende die kan toeslaan als de ander even verzaakt.
Het worden boeiende weken.

VRIJ VAN MIGRAINE

Daniëlle (51) heeft al zes jaar lang last van migraine aanvallen. Ze zijn zo heftig en zo pijnlijk dat ze daardoor al jarenlang niet meer kan werken. Ze komt nergens meer want die aanvallen komen op de meest vreemde momenten. Ze rijdt nog auto om de kinderen naar school te brengen, maar het stadje waar ze woont, komt ze al jaren niet meer uit.

Ze riep mijn hulp in maar kon onmogelijk de reis naar mij toe maken.
Dus ben ik naar haar toe gegaan.
Na twee keer een sessie samen gedaan te hebben is ze nagenoeg klachtenvrij.
Het mooie is dat er meestal redenen zijn waarom een ziekte of kwaal zich gaat uiten. Ik zeg duidelijk meestal, dus niet altijd. In dit geval was het een hele mooie bewustwording. In een vorig leven was Daniëlle helderziend. Dat is haar duur komen te staan. Ze is onder minder leuke omstandigheden om het leven gekomen. In dit leven heeft ze genezende gaven. Die gebruikt ze niet omdat de angst er is om daarvoor veroordeeld te worden. Deze angst is zo groot dat daardoor migraine is ontstaan. Daarbij kwamen er overtuigingen naar boven die ze heeft geërfd van haar ouders zoals: ‘ik heb geen recht op geluk’ en ‘Beter ziek dan dood.’ Die overtuigingen zijn niet helpend en daaom hebben we die omgezet naar helden overtuigingen zoals: ‘Ik heb het recht om gelukkig te zijn’. ‘Ik ben een helper met genezende gaven’. Er zaten natuurlijk wel meer blokkades op, maar de hoofdzaak is dat Daniëlle zich bewust werd van haar eigen sabotage mechanisme.
Daar gaat het om. Wij blokkeren onszelf en we zijn er goed in om onszelf te saboteren. Dat gebeurt onbewust. Als je je daar bewust van wordt gemaakt kun je er iets aan doen. Nu is Daniëlle vrijwel klachtenvrij. Dat is even wennen. Ze maakt nu weer plannen voor de toekomst en ze gaat haar gaven gebruiken om anderen te helpen. Hoe mooi is dat?